In 1839 poneerde de Britse schrijver Edward Bulwer-Lytton in zijn toneelstuk ‘Richelieu; Or the Conspiracy’, dat de pen machtiger is dan het zwaard.
Het werd een notie die bleef hangen. Het is een ‘uitwerking’ van een veel oudere observatie, ‘Kennis is Macht’, als regel toegeschreven aan een andere Brit, Francis Bacon die in 1597 zijn ‘Meditationes Sacrae’ uitbracht. Dan licht ik, met behulp van ‘AI’, twee auteurs uit een lange lijst ‘denkers’ en ‘doeners’. Je kunt het in de praktijk op twee manieren interpreteren, afhankelijk van je kijk op ‘Macht’. Als een capaciteit die ervoor kan zorgen dat het ‘zwaard’ in de schede blijft. Of als een capaciteit om ervoor te zorgen dat domme mensen zich lenen om voor jou te vechten, terwijl jij ‘op kantoor’ in Brussel je nagels zit te vijlen, en er aan het eind van de dag met de winst vandoor gaat.
Ook in de belevingswereld van Francis Bacon doelde hij uiteraard niet op ‘Kennis’ in de meest brede vorm. Je kunt echt *alles* weten over breien, en dat maakt jou de autoriteit op dat gebied, maar binnen het denkraam van Bacon, en degenen die hem als referentie gebruikten voor het aanscherpen van hun eigen wereldbeeld, was dat niet het soort ‘Kennis’ waar je in diende te investeren. In mijn bijdrage van gisteren, en in mijn twee laatste bijdragen op het ‘In English’ deel van dit blog, schreef ik over initiatieven die mensen met ‘Macht’ in ons deel van de wereld inspireren. Zij kregen die ‘Macht’ door zich in de kijker te spelen bij het ‘Grote Publiek’, waarna zij tot de ‘elite’ gaan behoren, die er verder voor zorgt dat ze de top van de piramide bereiken, of ergens onderweg zonder mededogen worden neergesabeld. Binnen die ‘elite’ domineert de ‘consensus’, die vergt dat je een ‘Neus’ moet hebben voor wie jou kan helpen om de top te bereiken, en met wie je beter niet geassocieerd kunt worden.
In het voortraject heb je meer aan de ‘pen’ dan aan het ‘zwaard’. Je hoeft niet zelf goed te kunnen schrijven, maar je moet manieren vinden om ervoor te zorgen dat ‘invloedrijke’ schrijvers, en ‘sprekers’, die je veelal ook in kunt huren als je voldoende geld hebt, of een rijke ‘partij’ achter je hebt staan, jouw kandidatuur voor een ‘Machtige’ functie steunen. Je moet gladder zijn dan een ‘Aal in een emmer met Snot’, zeiden ze in mijn jonge jaren wel. Wat wel aangeeft dat dergelijke ‘Alen’ niet in hoog aanzien stonden. Sterker nog, men had er, zo kort na de Tweede Wereldoorlog, ‘Een Kijkje’ op. Levensgevaarlijke lui. Gewetenloze draaikonten. Likken ’naar boven’, en trappen ‘naar onderen’. Wat echter met zich mee kan brengen dat men bij verkiezingen uiteindelijk stemt op ‘authentieke’ politici die zich presenteren als ‘anti-elitair’, om er vervolgens achter te komen dat het net zulke ‘linkmichels’ zijn. Mijn ‘favoriete’ denker daar is niet de verkeerd begrepen Machiavelli, zoals recent op het ‘In English’ gedeelte uitgelegd, maar Herman Goering, waar hij opmerkte dat het doodsimpel is om ‘het volk’ te verleiden om het ‘Zwaard’ op te pakken. Hij merkte op:
‘Naturally the common people don't want war . . . but after all it is the leaders of a country who determine policy, and it is always a simple matter to drag the people along, whether it is a democracy, or a fascist dictatorship, or parliament or a communist dictatorship. All you have to do is tell them they are being attacked, and denounce the pacifists for lack of patriotism and exposing the country to danger. It works the same in every country.’
Niks veranderd sindsdien, en daar gingen die bijdragen van mij over die verwezen naar de strategie van de op expansie gerichte NAVO, met in haar kielzog de ‘Lidstaten’ en hun organisaties, waarbij de EU een prominente rol speel, maar ook de ‘federale overheid’ in de VS. Het is een studie van de artikelen waar ik naar verwees meer dan waard indien u niet wilt sterven in dienst van mensen die het helemaal niet goed voor hebben met u, maar die op het netvlies hebben staan dat hun missie dient te zijn dat soevereine staten worden ‘uitgegumd’, waarna een ‘elite’ zich over de ‘Unipolaire’ wereld zal ontfermen. De term ‘elite’ verwijst opzichtig *niet* naar iets wat je gelijk zou kunnen stellen aan een ‘College van Wijzen’, en het allerlaatste wat ze willen is ‘Rule of Law’ binnen soevereine landen met een grondwet die de macht van de ‘elite’ beperkt. De strategie spreekt over het ‘omsmeden tot een wapen’ van elk aspect van het menselijk handelen, en zeker niet het ‘omsmeden van wapens in ploegscharen’.
Op dit blog heb ik mij vanaf het begin ingespannen om die ontwikkeling een halt toe te roepen, maar mijn ‘pen’ had, en heeft, niet dat bereik. Daar kan ik over gaan huilen en klagen, maar zo zit ik niet in elkaar. ‘Jammerjoh’. Ik raad mijn lezers ook niet aan om de wapens op te pakken. Want dat speelt die ‘elite’ alleen maar in de kaart. Sterker nog, ze organiseren zelfs het ‘geweld’ tegen hen om het volk op te zwepen. Van ‘drones’ tot uiteenlopende vormen van fysiek geweld in de bestuurlijke chaos die ze zelf geschapen hebben. Met, toegevoegd, geheel nieuwe definities van geweld, waarbij onschuldig gedrag ineens buiten de wet wordt geplaatst, en traditionele relaties worden aangemerkt als ‘onveilig’. Waarna door de overheid aangestuurde organisaties het overnemen, door tussenkomst van de rechter, en kijk even wat er dan gebeurt. Focus u niet op de incidenten, maar op het patroon.
Waarom ben ik niet laaiend? Waarom slaan de vlammen niet van het scherm als u mijn bijdragen leest, en blijf ik kil en zakelijk? Omdat ik niet teleurgesteld ben in mijn medemens, maar al héél lang ‘wist’ dat je niet op mensen kunt bouwen op die schaal. Die ‘Kennis’ deed ik al vroeg op, door mijn opvoeding, het onderwijs uit die tijd, op die plekken waar ik het voorrecht had het te krijgen, en de media en boeken die mij ‘informeerden’, alsmede de discussies die ik had, waarbij velen ‘totaal geschifte’ denkbeelden bleken te koesteren, vanuit mijn eigen optiek. En, zonder enige twijfel, omgekeerd in hun ogen. Nooit weerhield mij dat ervan om te vragen: ‘Waar ben jij nou mee bezig?’ En steeds hoopte ik dat mensen die het oneens waren met mij dat ook aan mij zouden vragen, zodat ik mijn ‘Kennis’ kon delen met hen, en we al doende konden voorkomen dat er ‘koppen’ zouden rollen.
Consequent heb ik mij hier afgezet tegen religieus, of ideologisch dogma en het ‘consensus denken’ dat een loot is aan diezelfde boom. Niet tegen religie, ideologie, of wetenschappelijk onderzoek als *vertrekpunt* en inspiratie. De ‘verbindende strategie’ van de NAVO, en eveneens met belastinggeld bekostigde ondergeschikte organisaties, van de EU tot de ’NGO’s’, is gericht op de destructie van soevereine staten, en de welvaart van ‘vijandelijke’ landen, die geen boodschap hebben aan het ‘Uniploaire’ denken onder regie van de ‘elite’, die al vele decennia bijeen komt in ‘Davos’, waar geschikte ‘leiders’ (door ambitie gedreven kameleons) werden geselecteerd uit het grote aanbod. Mijn artikel van gisteren op het ‘In English’ gedeelte kreeg de titel mee: ‘Losing is the new Winning’. In de beleving van de ‘elite’ leeft die gedachte al heel lang: ‘Creative Destruction’. Wat *is* moet eerst kapot, voor je kunt realiseren wat je voor visie hebt voor de wereld. Oorlog, van de ‘kinetische’ tot en met de psychologische en economische, en wat je maar kunt bedenken, alles keurig benoemd en uitgewerkt in die ‘Policy Papers’ van de NAVO, is geen tragische tegenslag, maar een absolute *voorwaarde* om te komen tot die prachtige wereld waarin u niets meer zult bezitten, maar intens gelukkig zult zijn, mocht u het overleven. Met een ‘elite’ die goed voor u zorgt, binnen het ‘Klimaatneutrale’ raamwerk.
Mijn denken verwerpt dat ideaalbeeld, dat neerkomt op ‘The Winner Takes All’, het ‘I Win, You Lose’-concept dat helaas wordt aangeprezen als ‘typisch’ voor kapitalisme, wat ik hier steeds, onderbouwd, heb tegengesproken. Ja, Adam Smith, en anderen die hun licht lieten schijnen over hoe ‘Marktwerking’ de welvaart van *landen* kon doen toenemen, begrepen dat niet iedereen even succesvol zou zijn, en dat concurrentie naast ‘Winners’ ook ‘Losers’ zou genereren. Ik heb bezoekers van dit blog steeds verwezen naar Smith’s ‘andere’ boek, ‘A Theory of Moral Sentiments’, waarin hij schetst hoe hij tegen de mens aankijkt, als een ‘gewetensvol’ handelend individu, gedreven door de morele kernwaarden uit die tijd. Met, van mijn kant, de kanttekening dat het een veel te rooskleurig beeld was, dat niet bestand was tegen de erosie die ons nog te wachten stond. Meer in het bijzonder de toch wel *behoorlijk* andere kijk op wat ons mensen siert die kenmerkend is voor de ‘Roof-Kapitalisten’, die niet zelf ondernemen, maar uiteenlopende manieren bedenken om succesvolle ondernemers, en hoog gewaardeerde werknemers, hun verdiensten af te pakken. Wat mij ertoe bracht te pleiten voor een ‘Constitutionele Republiek’ als de meest geëigende manier om die ‘parasieten’ op afstand te houden. Maar onveranderlijk vallen mensen als een blok voor de fantasten, mooipraters en gluipkoppen die hen de ‘Hemel op Aarde’ beloven. ‘Money for Nothing, and your Chicks for Free’. Zonder nadenken schrijven ze zich in om een ’node’ te mogen zijn in de ‘Forever War’ van de NAVO, niet anders dan het beeld waar ze in Duitsland, en tal van andere Europese landen, als een blok vielen voor ‘Snorremans’ en zijn uitgenaste denker Herman Goering, die precies wist hoe je dat ‘vee’ zo gek kon krijgen.
Mijn boodschap is nimmer geweest dat u naar *mij* moest luisteren, of op *mij* moest stemmen, wat ook niet kon omdat ik niet verkiesbaar was, om voor de hand liggende redenen, maar dat u zich niet de kaas van het brood moest laten eten door mensen die geen kans onbenut lieten om te pleiten voor oorlog. Met de regelmaat van de klok zien we verhalen opduiken over lieden die deel uitmaakten van de ‘elite’, en zich in die capaciteit inspanden om bijvoorbeeld de ‘frozen assets’ van Rusland te jatten, die vervolgens door de mand vallen wegens witwaspraktijken en sjoemelen met loterij-tickets, zoals Didier Reijnders, of Ursula en ‘Pfizer’, waarbij ik tracht mijn lezers ervan te overtuigen dat het steeds meer ‘Drs. P’ is, met zijn onvolprezen ‘Troika’-lied, dan dat we na zo’n schandaal opgelucht adem kunnen halen omdat we nu veilig zijn.
Dat ik in eerdere bijdragen uit mijn toetsenbord liet vloeien dat ik hoopte op ‘AI’, omdat de mens onmogelijk hardleers is, moet u begrijpen vanuit het idee dat ‘Kennis’ ons ‘Macht’ geeft, terwijl er geen ‘Absolute Kennis’ is, alleen ’Superieure Kennis’, in menselijke termen ‘Wijsheid’ geheten. Dat ‘AI’ meer weet van breien dan enige expert van vlees en bloed is leuk, maar de ‘Kennis’ die ons verder helpt dan wat we tot nu toe hebben bereikt als mens, vergt dat ‘AI’ naar onze ‘leiders’ kijkt, en ‘vraagt’: ‘Waar ben jij nou mee bezig?’ Om, als het antwoord onbevredigend en bedreigend is, actie te ondernemen.