In de na-oorlogse jaren was het politieke landschap behoorlijk stabiel.
Naast de ‘Liberalen’ (Rechts), had je de ‘Socialisten’ (Links), en er tussenin het ‘confessionele’ blok van de Christelijke partijen. Velen ontleenden hun politieke voorkeur nog aan de ‘familie-traditie’, en in sommige families werd het de jonge telgen kwalijk genomen als ze daarvan afweken. De stembusgang was niet vrijwillig, maar bij wet verplicht. Vanuit dat perspectief was het ‘star’, al verschilde het per familie, per gezin, hoe er met meningsverschillen werd omgesprongen. Zo kon het voorkomen dat alle leden van een gezin ‘braaf’ op die ene partij stemden, terwijl ze ‘thuis’ vol overgave discussieerden over de koers die ‘hun’ partij diende te varen. Intern debat werd dan aangemoedigd, maar je liep niet over.
Van mij weet u, of kunt u weten, dat ik een ‘strategische’ kiezer ben. Geen ‘zwevende’ kiezer, maar een kiezer die kijkt naar het totale landschap, en op grond daarvan een ontwikkeling graag bevordert, of afremt. Ik weet het: ‘Wat doet die ene stem er nou toe?’. Maar dan kun je net zo goed thuisblijven, en dat doen velen dan ook sinds stemmen niet meer verplicht is. Dus na 1970. Mijn grootouders, van vader’s en moeder’s kant, waren klassieke ‘Liberalen’, dus Rechts. Mijn vader was vermoedelijk een strategische kiezer, net als ik, maar anders dan ik hield hij zijn kaken stijf op elkaar als we hem vroegen waar hij op had gestemd, of zou gaan stemmen. Dat was ‘geheim’, en volgens hem was dat met een goede reden.
Ten eerste was het goed als wij zonder last onze eigen voorkeur zouden bepalen, omdat het ons dwong ons te verdiepen in de verschillen tussen de verschillende partijen/stromingen. En ten tweede leerde de geschiedenis dat er steeds weer tijden waren waarin onfrisse lieden op grond van bekende politieke keuzes kwamen tot beroepsverboden en erger. Mijn moeder zat er anders in, die stemde PSP, omdat ze na een wereldoorlog die haar tienerjaren had verpest en grof geweld van de Nederlandse militairen in Indonesië, waar ze geboren was, tijdens de ‘politionele acties’ *helemaal* klaar was met dat geweld. En de oorlog in Vietnam bevestigde haar nog eens in die keuze. Tegelijk had ze affiniteit met het ‘Liberale’ denken over vrijheid, en gelijkheid, destijds dus Rechts, want op Links dweepte men met de ‘Dictatuur van het arbeidersproletariaat’, en zelfs waar de sociaaldemocraten de scherpe kantjes daar enigszins vanaf hadden geslepen, bewezen die politionele acties, waar een door sociaaldemocraten geleide regering voor tekende, voor haar dat het niet goed zat in die kringen. Mijn moeder migreerde niet, maar de PSP werd verkocht aan ‘GroenLinks’, waar ook de CPN, de Nederlandse tak van de ’Stalin-getrouwen’, en de ‘Politieke Partij Radicalen’, een afsplitsing uit de confessionele stroming in zaten.
Alle fusies, afsplitsingen en populistische nieuwkomers woelden het politieke landschap om. Discussies werden niet langer ‘binnenskamers’ gehouden, maar kwamen ‘op straat’ te liggen, of ze werden onderdeel van de ‘functie-elders’ discussies voorafgaand aan de ‘coalitievorming’, waardoor er na veel soebatten en koehandel een regering uit de hoge hoed kwam waarin helemaal *niemand* zich nog herkende, behoudens de puur door macht gedreven ‘insiders’. Met de komst van de ‘Politieke EU’, die stap voor stap, en soms met grote sprongen tegelijk, de beleidsruimte voor enige regering wegnam, werd stemmen een tamelijk nutteloze bezigheid voor wie heldere voorkeuren had op beleidsterrein. De ‘Commissie’ die in feite meer en meer de dienst uit ging maken had geen democratische legitimatie. Uit een groep ‘kandidaten’ werd door ‘regeringsleiders’ een keuze gemaakt, en nationale verkiezingen werden daardoor meer en meer een ‘Miss-Verkiezing’. Kiezers gingen niet meer naar de stembus om te helpen het beleid in ons eigen land richting te geven, maar om een politicus ‘in het zonnetje’ te zetten die daardoor, wellicht, ooit, ergens op het pluche in ‘Brussel’ terecht zou komen. ‘Ja, het is een klootzak, maar het is wel *onze* klootzak!’ Nou, gefeliciteerd……….
Naast groepen mensen die compleet afhaakten, groeide het aantal ontevreden Nederlanders gestaag. Ze waren ontevreden over het gebrek aan invloed. Ze kwamen uit alle geledingen van het politieke spectrum, maar naarmate de ‘protestpartijen’ waar zij op stemden groter werden, kregen ze het stempel ‘Rechts’ opgedrukt. Of, liever nog, ‘Extreem Rechts’. Omdat ze ‘nationalistisch’ waren. Maar als je er goed over nadenkt is dat vreemd. Zeker, Karl Marx, die niks moest hebben van ‘Vrije Ondernemers’ en ‘Kleinburgers’, had visioenen van een ‘Internationale’ die alle arbeiders ter wereld verenigde, dictatoriaal geleid door hun geselecteerde revolutionaire voorhoedes. En dat was ‘Links’. Maar hoezo was ‘Internationaal’ op zich ‘Links’, en ‘Nationaal’ dan ‘Rechts’? Dat hadden we te danken aan de ‘Nationaal Socialisten’, een stroming die zich fanatiek afzette tegen ‘Links’, alhoewel ze ideologisch gezien daar wel de meeste overeenkomsten mee had, zoals HIER uit de doeken gedaan.
We hebben sterke behoefte aan een nieuwe kijk op politiek. De centrale vraag is dan hoeveel autonomie hoort een land te hebben, en te verdedigen? Wilt u geen enkele invloed hebben op de keuzes die in Nederland gemaakt worden, dan zit u goed bij de ‘Pro-EU’ en ‘Pro-NAVO’ partijen. U hoort het wel als ze wat van u nodig hebben. Slaap lekker verder. Het is echter een verkeerde voorstelling van zaken om de kiezers die van de gevestigde politieke bolwerken gemigreerd zijn naar de uiteenlopende ‘protestpartijen’ weg te zetten als ‘Extreem Rechts’, of ‘Extreem Links’, want die mensen willen gewoon hun stem terug. Ze willen invloed uitoefenen op hun eigen leefomgeving via politieke partijen die hen *duidelijke* keuzes geven, en niet meer beloven dan ze waar kunnen maken.
Op zich zijn die mensen doorgaans niet tegen samenwerken met andere autonome landen. En ik maak mij sterk dat velen van hen ook nog wel bereid zijn om een deel van die autonomie af te staan aan een centraal gezag, indien we het hebben over een collectief vastgelegde constitutie. Die ‘dictator’ die ervoor moet zorgen dat bestuurders hun boekje niet te buiten gaan. Waarin onze vrijheden zijn vastgelegd op een wijze die glashelder is. Waaronder de opdracht aan bestuurders die onder die noemer vallen om hun ambities om méér collectiviteit naar zichzelf toe te harken buiten de deur van de vergaderzaal te parkeren.
De tragiek van ‘Europa’ is dat we eigenlijk goed op weg waren, maar ons uiteindelijk *tóch* de kaas van het brood hebben laten eten door linkmichels die weinig of niks met democratie hebben, en die grossieren in het bedenken van structuren om hun eigen macht en verdienmodel nog uit te bouwen. ‘Nieuwe Europeanen’, die met bootladingen tegelijk worden aangevoerd, wordt wijsgemaakt dat die ‘Pro-EU’ en ‘Pro-NAVO’-partijen het ‘neusje van de zalm’ zijn op het gebied van democratie, omdat ze hen beschermen en bevoorrechten. En mochten ze problemen hebben om zich aan te passen, en ze slopen de bus naar Ter Apel, hoeven ze niet te wanhopen, want hun beschermheiligen zullen ervoor zorgen dat de bus voor hen verder gratis is. En gelet op dat probleem van het toenemende geweld, zijn er nu in Amsterdam ook gratis vechtsport-cursussen voor vrouwen, zodat ook vrouwen de buschauffeur kunnen bedreigen, en partners (m/v) met één karateslag naar de andere wereld kunnen helpen. Ook handig in de opvoeding, en als soldaat aan het front in de strijd met de Russen.
Je zal maar gevlucht zijn naar Europa om te ontkomen aan al het geweld om je heen, en erachter komen dat het hier beloond wordt, en dat ze er cursussen in geven die gratis zijn. Terwijl ze met belastinggeld, gestolen tegoeden en piraterij IS en Nazi’s in andere landen steunen. En dat je met sancties en censuur wordt getroffen als je daar vraagtekens bij zet. Waarmee ik overigens absoluut niet tegenspreek dat er in die ‘protestpartijen’ ook volop onfrisse types zitten die net zo goed niks hebben met democratie, of iets wat op een constitutie lijkt, maar wiens schuld is dat? Als je de EU zo inricht dat een constitutie en democratie er niet toe doen, en als organisaties ‘infiltranten’ gebruiken om partijen die pleiten voor een terugkeer naar de tijden van soevereiniteit ‘zwart’ te maken, zoals bij de jongerenorganisatie van de AfD is gebeurd, dan verzeil je vanzelf in een wereld waarin iedereen ‘Eigen Rechter’ speelt, en de rechter zelf geen enkele houvast heeft aan de wetten.