Omdat ik hier grossier in het wijzen op problemen binnen de maatschappij, en de besluitvormingsprocessen, en vraagtekens zet bij keuzes die ons worden gepresenteerd als oplossingen, terwijl ze dat in mijn ogen helemaal niet zijn, staat dit blog in de geur van ‘negativiteit’. Van ‘behoudzucht’. Van weerstand tegen verandering, vernieuwing, verbetering. Dat is een serieuze misvatting.
Sterker nog, ik ben een warm pleitbezorger van innovatie en creativiteit die de welvaart en het welzijn groter maakt, en dat de weg plaveit naar exploratie van het universum, de diepzee, en ontoegankelijke gebieden, met respect voor het principe dat de lasten dragelijk zijn. Niet slechts de financiële lasten, maar tevens de aanslag die men al doende pleegt op schaarse energie en grondstoffen. Altijd een lastige discussie, omdat het terugvoert naar de prioriteiten die leidinggevenden hebben. Binnen een bedrijf, en binnen een land. Tijdens mijn werkzame leven had ik het fortuin dat het bedrijf dat mij als werknemer in dienst nam groeide als kool. Niets is zo prettig voor je carrière als dat, zolang je nuttig en nodig bent binnen dat bedrijf. Maar er kan een moment komen waarop jouw functie, jouw expertise, niet langer bruikbaar is. Indien het bedrijf uit sociale overwegingen, of gedwongen door de wet, overbodige mensen handhaaft, als de spreekwoordelijke ‘Stoker op de Elektrische Trein’, vind ik dat onverantwoord. Het is slecht voor het bedrijf, want er vloeit geld weg naar ‘ballast’, wat je concurrentiepositie in gevaar brengt. Maar de mensen die het betreft worden er op termijn ook niet gelukkiger van.
Je komt in bedrijven tal van feitelijk ‘boventallige’ mensen tegen in allerlei functies en commissies. Het maakt de bedrijfsvoering stroperig, tot het vastloopt, en dan zijn de rapen gaar. Anderzijds is het zelden of nooit een opsteker als een bedrijf managers aantrekt die nergens oog voor hebben, behalve voor de koers van het aandeel, de hoogte van de eigen bonus, en de winst. Zonder enige visie.
Wat voor bedrijven opgaat, gaat ook op voor landen. Een partij kan wel iemand met HAVO en een mislukte HBO-opleiding ‘bedrijfskunde’ als staatssecretaris op ‘Financiën’ willen, omdat die vrouw ‘ook een kans moet krijgen’, maar hoe wordt de ‘BV Nederland’ daar beter van? Dat klinkt wreed in het licht van de actualiteit, maar het is onwaarschijnlijk veel wreder als betrokkene niet tegen haar taak is opgewassen, en we als ‘BV Nederland’ worden uitgekleed de komende jaren, die verdomd spannend dreigen te worden. Echter, en dat moeten we ons ook realiseren, kan iemand met een onvoltooide opleiding best de ‘beste vrouw/man’ op die plaats zijn. Kijk naar Jeffrey Epstein. ‘High School Drop-out’, maar niemand die beter begreep hoe het ‘banken-systeem’ en de overheid werkten in het tot op het bot corrupte Amerika dan hij.
Voordat u mij verkeerd begrijpt: Ik breek geen lans voor het benaderen van mensen als Jeffrey Epstein, en ook niet als we er één zouden vinden die wél met zijn tentakels van de kinderen af zou blijven. Dat hele criminele circuit waar hij een prominent lid van was mag van mij worden opgedoekt, want het is volslagen onethisch en immoreel, exemplarisch voor wat ik hier ‘Roof-Kapitalisme’ noem, de grootste vijand van het ‘Klassieke Kapitalisme’, gericht op welvaartsgroei voor *landen*. Het voorgaande is eerder een ‘Heads Up’ voor al diegenen die menen dat een ‘Diploma’ iemand verheft tot ‘expert’. Dus die dame die ‘ook een kans moest krijgen’ was misschien wél de betere kandidaat, daarvoor ken ik haar onvoldoende. Maar dat ze loog op haar CV roept dan wel de verdenking op dat het beter is dat ze nu die kans toch niet krijgt, ook al had Jetten de grootste moeite om haar te bedanken, en hield ze uiteindelijk de eer aan zichzelf. Althans, zo wordt het gepresenteerd, maar dat zegt in de politiek natuurlijk ook helemaal niks.
Niemand heeft een kristallen bol waarmee hij of zij in de toekomst kan kijken. Ik ook niet. Maar als we naar ‘trends’ kijken zie ik zelf ontwikkelingen die mij somber stemmen. Omdat de doelen zélf in mijn optiek getuigen van verdwazing, luchtfietserij, en onethisch, immoreel handelen, en/of omdat de gemaakte keuzes, en personele kwaliteiten het bereiken van die doelen nóg minder waarschijnlijk maakt dan het al was met alle bekende afbreukrisico’s die al in beeld waren. ‘Alles Elektrisch’ maar geen geschikt netwerk, en inherent schrikbarend hoge kosten die er autonoom voor zorgen dat bedrijven kansloos zijn op de wereldmarkt, is crimineel als het opzet is, of we *kunnen* het gewoon niet. In elk geval niet met de mensen die ‘ook een kans moesten krijgen’ die de leiding hebben.
Oplossingsgericht denken is niet ‘Wir Schaffen Das!’. Het is niet die campagneslogan van Jetten’s partij: ‘Het kan wél!’ Dat is kenmerkend voor ideologische, religieuze, of ‘consensus-wetenschappelijke’ verdwazing. Veelal aangewakkerd door het vertrouwen dat het vast wel gaat lukken, als je er maar voldoende geld tegenaan dondert. Twee dagen geleden was ik weer eens op de terugweg vanuit mijn geliefde Frankrijk, en tankte ik net voor de grens nog even vol. Eén Euro 44 per liter. Direct over de grens in Nederland betaal je Twee Euro 27 voor dezelfde brandstof. Drieëntachtig cent extra. Het leeuwendeel belasting, die bovenop de al torenhoge andere vormen van belasting komen, waarmee de schatkist wordt gevuld. Tenzij u er, net als ik, voor kiest om in België te tanken, of in Frankrijk, waar het eveneens stukken goedkoper is. Maar zowel België als Frankrijk verzuipen in de staatsschuld. Zouden die landen nou geholpen zijn als ze de belasting op brandstoffen ook door het dak jagen? Dat is niet gezegd, en zonder diepgaand onderzoek denk ik zelf dat dat zeker níet het geval is, omdat de economie in die twee landen anders gestructureerd is. Wat je weghaalt bij de één, en geeft aan de ander, met daar tussenin een weelde aan organisaties die een deel ‘afromen’ om hun eigen kosten te dekken, en de eigen werknemers goed te kunnen betalen, is kenmerkend voor een ‘Service Economie’.
Een economie die het moet hebben van de productie van goederen, die verkocht moeten worden op de wereldmarkt, om het geld te verdienen dat nodig is voor het inkopen van energie ten behoeve van de bedrijven en huishoudens, alsmede de grondstoffen, steekt anders in elkaar. In een land dat de eigen broek op moet zien te houden kun je je wel ‘specialiseren’ in ‘Services’, zoals Monaco, of Liechtenstein, en Zwitserland, maar als de producerende landen onderuit gaan op de wereldmarkt, wordt het met enige vertraging, ook pompen-of-verzuipen in de ‘Service Gerichte’ landen. Oplossingsgericht denken anticipeert op zichtbare ‘trends’, weegt de voors en tegens af van verschillende keuzes, wat vergt dat degene die de besluiten moet nemen accuraat is geïnformeerd over relevante aspecten door een team dat niet slechts bestaat uit ideologische, religieuze, of ‘consensus-wetenschappelijke’ luchtfietsers, opgehitst door bankiers die graag leningen willen verstrekken, en wel mee willen denken over waar de ‘leningnemer’ het geld voor de rente vandaan zou kunnen halen. Het vergt, bovenal, wat ik hier al vaak genoeg een ‘Dutch Uncle’ heb genoemd, een functie die bij de CIA geformaliseerd was, in het verleden, om kardinale missers te voorkomen. Een functie die niet meer bestaat bij die ‘Dienst’ sinds de Sovjet Unie omviel, en men in Amerika uitriep: ‘We are an Empire now!’. We kunnen doen en laten wat we willen, gelijk een Almachtige vorst van een Middeleeuwse staat.
Dat Neofeodalisme ligt in bed met wat ik hier de Fascistische bestuurscultuur heb genoemd. Een ongenaakbare elite, of leider aan de top, gesteund door ‘aanzienlijken’ uit het bedrijfsleven, de wetenschap, de militaire macht en de clerus, en vooral ook de banken, waaronder vertegenwoordigers van het ‘gewone volk’ bungelen die geen macht hebben, maar de elite, de leider, wel ‘respectvol’ mogen petitioneren. Een zekere Andrew Fraser Tyler, een Schotse hoogleraar, historicus, advocaat en rechter, die in 1813 overleed, schreef een traktaat over het fenomeen van de groei, en teloorgang van democratisch geleide landen. Hij schreef:
‘A democracy cannot exist as a permanent form of government. It can only exist until the voters discover that they can vote themselves largesse from the public treasury. From that moment on, the majority always votes for the candidates promising the most benefits from the public treasury, with the result that a democracy always collapses over loose fiscal policy, always followed by dictatorship’. Imperialisme biedt een democratie een uitweg, in die zin dat men de rekening neerlegt bij de landen die men onderwerpt, terwijl men binnen het eigen ‘beheersgebied’ de illusie van democratie hooghoudt. Fascisme is daar een welhaast vanzelfsprekende ontwikkeling, waar Fraser Tytler schreef over de verschillende stadia van een succesvolle samenleving. ‘From bondage to spiritual faith; From spiritual faith to great courage; From courage to liberty; From liberty to abundance; From abundance to selfishness; From selfishness to apathy; From apathy to dependence; From dependence back into bondage.’
U mag voor uzelf uitmaken in welk stadium wij in Nederland zitten. Maar bedenk dat het per land binnen de Europese Unie anders is. Ik zie een mooie toekomst voor een ‘Europa’ waarin soevereine landen ieder voor zich moeten nadenken over de beste oplossing voor een gezonde ontwikkeling binnen het geheel, waar dat geheel wordt getypeerd door respect voor het ‘Klassiek Kapitalistische’ model, met een ‘Vrije Markt’. Dat is niet wat Jetten voor ogen staat, die streeft naar een grotere centralisatie en onderworpen rol voor de Nederlandse politiek, onder de laag van de ‘aanzienlijken’ en de elite in Brussel. En dan maakt de kwaliteit van een staatssecretaris, of premier, ook niks meer uit. Dan komen de oplossingen uit ‘Brussel’. Meer oorlog. Meer luchtfietserij. En vanaf 2028 een belastingstelsel dat het Godsonmogelijk maakt om in ‘Box 3’ een appel voor de dorst bijeen te sparen, of geld opzij te zetten voor investeringen. Je zult niks bezitten, maar dankbaar zijn, omdat de banken en financiële instellingen als ‘Black Rock’ die alles bezitten, geholpen door de elite die we apathisch hebben laten begaan, ons wel het geld willen lenen dat ze eerder van ons hebben afgenomen voor wapen- en munitiefabrieken, en ‘Groene Illusies’. Zolang we gedwee deelnemen aan afgekondigde oorlogen, wetenschappelijke experimenten, en andere fysieke en geestelijke roofbouw, op jacht naar de creatie van de optimale ‘transhumanistische’ vorm van leven. Van apathie, naar afhankelijkheid, naar onderwerping. Als dat een oplossing is, dan zie ik niet voor welk probleem.