De bestuurlijke structuur van een land is niet bepalend voor de kansen van dat land op een welvarende toekomst. Fascisme, communisme, socialisme, liberalisme, democratie, of feodalisme, met ‘nobele’ vorsten die autocratisch leiding geven, zijn allen in staat om een land, een volk, te ‘verheffen’. Van doorslaggevend belang is de kwaliteit van de leider, of ‘elite’ die de koers uitzet, binnen de mogelijkheden van het land. Onbetekenende mini-staatjes als Monaco, Liechtenstein of Luxemburg, zonder eigen leger, doen het bovengemiddeld goed door inwoners aan te trekken die het zich kunnen veroorloven om 350.000 Euro neer te tellen voor een parkeerplek in een collectieve parkeergarage. Waar die inwoners vandaan komen, of hoe ze zo rijk geworden zijn? Maakt de ‘elite’ in die landen niet uit. Welkom!
Het is geen geschikt model voor een eveneens onbetekenend land als Nederland, dat ooit schat-hemeltje rijk werd in een periode waarin het land feitelijk niet eens een regering had. Uitgekookte ‘Koopmannen’ regen de eindjes aan elkaar tot een ‘onderneming’ die rijker was dan Google, Apple en Amazon bij elkaar, de ‘VOC’. Wat op dat eiland aan de andere kant van de Noordzee ene Adam Smith aan het denken zette, met als uitkomst zijn inspirerende boekje ‘The Wealth of Nations’. Daarin stelde hij dat een ‘soeverein’ land het beste af was met een kleine, in macht ernstig beperkte overheid (de bestuurlijke ‘elite’), opdat de vrije burgers optimaal konden werken aan de creatie van welvaart (‘Wealth’). Waarbij het uitgangspunt was dat die geschapen welvaart weer gebruikt zou worden om in het *eigen* land te investeren, en niet in Monaco, Liechtenstein of Luxemburg. Dat systeem vormde de inspiratie voor de Amerikaanse ‘Founding Fathers’, die er de ‘innovatie’ aan toevoegden van een constitutie waarin was vastgelegd dat de leider, de ‘elite’, geen zeggenschap had over de vrije burger, buiten een zeer beperkt aantal gedeelde voorschriften die voor elke burger in *gelijke* mate golden. Een intelligente toevoeging, die onwrikbare ‘Dictator’ in het hart van het systeem, waar ze begrepen dat je er niet vanuit kon gaan dat de mens ‘van nature goed’ was. Iets wat ze overigens in de ‘Oudheid’ al hadden uitgedokterd in Griekenland, en elders, ook al drong het niet door tot het ‘gepeupel’ dat niet verder keek dan de neus lang was.
Die ‘Founding Fathers’, en hun ideologische nazaten, begrepen dat de centrale overheid *nooit of te nimmer* de macht uit handen mocht geven over de militaire eenheden die het land moesten (helpen) beschermen tegen opdringerige rovers, noch de ‘geldcreatie’. Op het internet vind je gemakkelijk een quote die wordt toegeschreven aan de grondlegger van het ‘Rothschild’ imperium, waarvan geen mens nog weet hoe rijk en machtig dat familiebedrijf in werkelijkheid is, waarin die oprichter gezegd zou hebben dat het hem geen ‘ruk’ interesseerde wie er de leider was in een land, zolang hij het geld maar mocht ‘drukken’. Of de man dat daadwerkelijk ooit gezegd heeft, of dat dat een (antisemitisch) fabeltje is, weet geen hond, want onweerlegbaar bewijs is er niet voor. Maar over de corrumperende rol van ‘fiat geld’, geld dat door (commerciële en centrale) banken wordt ‘gecreëerd’, niet gedekt door ‘assets’, zijn dikke boeken geschreven, en op het internet wemelt het van de YT-producties waarin allerlei mensen er hun licht over laten schijnen. Van lieden die stug volhouden dat ‘geld-creatie’ juist zorgt voor méér welvaart, en dat schuld er niet toe doet, tot mensen als de door mij veelvuldig aangehaalde professor Steve Keen (en een relatief bescheiden groep gelijkgestemden) die genadeloos afrekent met die mythe, en waarschuwt voor de grootste ‘crash’ ooit, door de ondraaglijke schuldenlast waar burgers en bedrijven mee zijn ‘opgezadeld’.
Dat een communistisch land wel degelijk bij machte *kan* zijn om welvaart te creëren zien we met eigen ogen aan China. Datzelfde land heeft in het verleden ook ‘bewezen’ dat communisme een verschrikkelijk deprimerend, en mensonterend systeem kan zijn in de gruwelijke jaren waarin de vrouw van Mao feitelijk de scepter zwaaide in dat land, dat toch al zoveel te lijden had gehad. Zo kan ik alle bestuurlijke systemen wel tegen het licht houden, om vervolgens uit geselecteerde voorbeelden oneigenlijke conclusies te trekken. Voor, of juist tegen een bepaald bestuurlijk systeem, met inbegrip van ‘democratie’. Als alles gezegd en gedaan is, dan is er maar een steekhoudende advies dat je een land, op zoek is naar een betere toekomst, of angstig dat erosie de welvaart zal doen verdwijnen als sneeuw voor de zon, kunt geven: ‘Houd Kobus en Coba Koeienreet uit de buurt van het centrum van de macht!’ Wat je ook doet, zwicht onder geen beding voor de verleiding om incapabele mensen ‘ook een kans te geven’.
Word geen ‘Icarus’. Maak van je land geen ‘Gidsland’. Bemoei je niet met de buren. Blijf weg van ‘regime change’ en ‘nation building’ om landen met een volkomen andere cultuur, een andere geschiedenis, andere mogelijkheden, en onmogelijkheden, ‘mee te nemen’ op weg naar een sprookjesachtige toekomst. In het gunstigste geval wordt het een aderlating voor je eigen land, maar de kans is zelfs groter dat je je ontwikkelt tot een gewetenloos monster op golven van haat jegens mensen met andere idealen, ook al hebben ze jou nooit iets misdaan. Eén blik over onze schouder naar de lange reeks erbarmelijke mislukkingen sinds de vroege jaren negentig, toen we dachten dat we ‘gewonnen’ hadden, omdat de Sovjet-Unie op een hoop stortte, en je ziet toch dat we op weg zijn naar het vakkundig slopen van de hele wereld? Triljarden hebben we gestoken in cynische operaties om ergens deze of gene regering omver te werpen, en de bijbehorende oorlogen, die totaal niet hebben gerendeerd. Niet voor onszelf, maar ook niet voor de ‘target countries’, waar ‘Head Choppers’ en Neonazi’s de toon zetten, gedreven door onrealistische, militaristische ambities waarin de burgers sluitpost zijn. Terwijl we onszelf compleet voorbij gerend zijn, door Kobus en Coba Koeienreet een ‘eerlijke kans’ te geven om de Europese Unie en andere Westerse ‘democratieën’ te besturen, zonder acht te slaan op constitutionele beperkingen, internationaal recht, contracten of verdragen, puur en alleen gedreven door ‘Goede Bedoelingen’ (of criminele intenties).
Inmiddels zie je het ongemak groeien bij de ‘elite’, in de VS, en in Europa, omdat ze ‘zien’ dat er groot onheil dreigt. Rob de Wijk schat het risico dat de EU uiteenvalt op dertig procent. Zelf zie ik nog slechts een snel kleiner wordende kans dat we de boel nog bij elkaar weten te houden, simpelweg omdat de keuzes die daarvoor nodig zijn nu praktisch zijn afgesloten op golven van irrationele haat. De ‘Koopman’ in mij, de ‘Klassieke Kapitalist’, de ‘Multipolaire’ denker en doener, die zijn ogen niet in zijn broekzak heeft zitten, en zijn ‘Klassiekers’ kent, begrijpt dat we in Europa slechts zicht houden op het in stand houden van de welvaart als we accuut stoppen met die ideologische betweterij, en dat onverdraaglijke Messianisme. Het past ons totaal niet om ons te gedragen als de ‘Hofhouding’ van een globalistisch imperium, dat bovendien al niet meer bestaat, nu Donald J. Trump het masker heeft laten vallen, en als een gewetenloze piraat, als een gewetenloze maffia-baas, het vloerkleed onder ons vandaan trekt. En dat is geen moralistisch oordeel. In theorie kan een ‘jager’ die de omgeving plundert goed zijn voor het eigen land, zolang er nog iets te ‘jagen’ valt. Tucker Carlson had onlangs een video waarin hij zich kritisch uitliet over Trump, die hij in het verleden wel steunde. Daarin stelde hij dat de leider van een land niet *kan* slagen als hij of zij ‘het volk’ niks te bieden heeft. Dat had meer in het bijzonder betrekking op Trump’s voornemen om volgend jaar het budget voor Hegseth’s ministerie van oorlog met meer dan vijftig procent te verhogen, tot anderhalf *triljard* (1.500 miljard) Dollar, *terwijl* Trump zich in allerlei militaire avonturen stort, waarbij Groenland en Mexico nu ‘talking points’ zijn, en Venezuela alweer gepasseerd is.
Trump doet *niet* aan ‘Nation Building’. Hij steelt en rooft alles wat los en vast zit, en waarvan hij het gevoel heeft dat het de VS ten goede zal komen, zonder acht te slaan op wat anderen daarvan vinden. Op zich niet een radicale wending, zoals ik hier op mijn blog bij herhaling duidelijk heb gemaakt. Altruïsme is in de VS op leidinggevend niveau nooit meer dan een schaamlap geweest na Kennedy. En na de ineenstorting van de Sovjet Unie, bij het aanbreken van het ‘Unipolaire Moment’, en het idee dat de VS de enige overgebleven ‘Global Power’ was, kreeg die criminele inslag vleugels. Kijk anders even goed naar de VS zelf. Op papier het rijkste land ter wereld, maar wie er rondreist ziet een ‘Tweede Wereld Land’, of erger. Het volk heeft *niet* geprofiteerd. En dat is iets wat velen in de VS al opviel, zeker als ze ooit in de gelegenheid waren om China of Europa te bezoeken, maar zelfs Rusland deed Tucker Carlson de schellen van de ogen vallen, en ook de feodaal geregeerde olielanden in het Midden Oosten deden het zo onwaarschijnlijk veel beter. Hoe kwam dat? Hoe kon het dat de VS verzopen in de schulden, met een steeds ondraaglijker rentelast, terwijl *alles* in de VS zelf degenereerde waar je bij stond? Trump’s antwoord was dat de ‘Warparty’, de ‘Deep State’, de ‘Globalisten’, het voor de Amerikanen verprutsten, en die boodschap kwam over. De vraag is nu, is Trump een ‘Kobus Koeienreet’? Hij rooft en plundert, en het geld gaat *niet* naar de instortende Amerikaanse infrastructuur, naar de erbarmelijke gezondheidszorg, naar schuldenverlichting voor Amerikanen die drie banen hebben om niet op straat te belanden, of naar de laatste noodlijdende fondsen die nog herinneren aan de ‘New Deal’. Hij ‘helpt’ zijn donoren, en zichzelf, zonder de minste schroom, kennelijk in de veronderstelling dat ‘Trickle Down’ en geld bijdrukken daadwerkelijk het mechanisme is dat voor welvaart zorgt, waarvan mensen als professor Keen allang hebben aangetoond dat het ‘BS’ is.
Sterker nog, hij lijkt dat model aan de wereld op te willen dringen, om te beginnen aan Europa, dat met het ‘sociaal democratische’ Rheinland-model oogstrelend succesvol was in de na-oorlogse jaren. Maar dat tijdens het ‘Unipolaire Moment’ haar ziel verkocht aan de globalisten, waarbij de ‘sociaal democraten’ zichzelf verloochenden, en opnieuw uitvonden als ‘Groene Dromers’ en ‘Hulpverleners’ die het ‘World Economic Forum’, ‘Bilderberg’, de biljonairs-club, de ‘bankiers’, de ‘Blackwaters’ moesten helpen om electoraal relevant te blijven. Een eindeloze optocht van Kobussen en Coba’s Koeienreet kregen ‘ook een kans’. En nu? Nu klinkt vanuit ‘Washington’: ‘Play Stupid Games, Win Stupid Prizes’. Ja, maar waarom hecht Trump dan zo aan die Nobelprijs? Over ‘Stupid Prizes’ gesproken!