Afgelopen jaar triomfeerden de ‘Weetjes’. Snippers van gebroken verhaallijnen waar geen patroon meer in te ontdekken valt. Althans, het menselijke brein heeft grote moeite met het ontdekken van patronen in een pallet van scherven, van ‘fractals’. De meest absurde beweringen deden de ronde. ‘Feiten’ waarvan met het blote oog viel vast te stellen dat het pure fictie was werden massaal ‘gedeeld’, en gebruikt als een ‘gehoorzaamheidstest’. Er vraagtekens bij plaatsen werd in toenemende mate riskant. Er uitroeptekens bij plaatsen, en hardop zeggen dat de ‘Keizer’ geen kleren aan had, werd gevaarlijk. Het belooft helaas weinig goeds.
Hardop zeggen dat donkere wolken zich samenpakken boven ons relatieve paradijs, in Nederland, in Europa, en wijzen op feiten die er wel degelijk toe doen, anders dan de ‘feiten’ die opborrelden uit ‘verdachte bronnen’, leidt tot de plaatsing op ‘lijsten’, die gebruikt worden om betrokken ‘Truth Sayers’ te sanctioneren. Waarmee niet gezegd is dat de mensen die langs die weg uit de samenleving worden verwijderd in alle opzichten gelijk hebben, en nooit zelf onzin verspreiden. Of dat hun idealen beter zijn dan die van u of mijzelf. Het onderstreept slechts dat Plato het bij het rechte eind had waar hij de conclusie trok dat ‘zuivere’ democratie onherroepelijk eindigt in tirannie. En het doet mij pijn dat het er naar uitziet dat we die gifbeker tot de laatste druppel leeg gaan drinken. Waarbij ik mijn hart vasthoudt voor wat er daarna komt.
Mijn focus hier, op dit blog, is de speurtocht naar wie nou willens-en-wetens die ontwikkeling stimuleren, en met welk vooruitzicht? Hoe ziet de ‘Rules Based’ wereld die zij op het netvlies hebben staan, die de ‘Law Based’ versie moet vervangen, eruit? Wat is onze rol daarin? Dat ik mij er niet in thuis zal voelen lijkt op dit moment een zekerheid, maar gelet op mijn leeftijd tel ik feitelijk niet eens meer mee. Sterker nog, als ik begin over mijn eigen perspectief, bestaat de kans dat jongeren mij voor de voeten gooien dat ik niet moet zeuren, want ik heb het goed gehad. Wat ik niet tegen zal spreken. Ik wil echter niet zozeer het onderste uit de kan, noch over mijn graf heen regeren, om het zo maar even plastisch uit te drukken, maar zekere maatschappelijke structuren lijken mij geen evolutionaire verbetering.
Gisteren vertelde een ‘veertiger’ mij enthousiast dat er nu ‘Games’ zijn die ‘oneindig’ zijn. ‘AI’ schept steeds nieuwe ‘werelden’ tegen de tijd dat wat is geprogrammeerd zijn conclusie bereikt. Het lijkt op het gewone leven, waar elke dag ook grote veranderingen kan brengen, maar dan zonder interactie met wie dan ook. Ook gisteren kwam ik mijn benedenbuurman tegen in de gezamenlijke hal, en ik zei iets tegen hem wat geen waarde had. Gewoon ‘smalltalk’. Hij zag mijn lippen bewegen, en concludeerde dat ik het tegen hem moest hebben, omdat ik vriendelijk naar hem lachte en naar hem keek, maar hij had zijn ‘oortjes’ in, en het volume hoog genoeg om mij niet te horen, waarop hij één ‘pod’ uit zijn oor haalde, en ik kon herhalen wat ik net gezegd had. Waarop hij zijn ‘pod’ weer terugpropte in zijn oor met een gezicht van: ‘Moet je me daarvoor uit mijn wakende coma halen?!?’ Sorry buurman.
Met de terugkeer van Trump als president van de VS werd de reeds bestaande puinhoop in onze Westerse wereld nóg groter. In ons eigen land rolt iedereen over iedereen. Openlijke vijandschap en luidkeels roepen om het buitensluiten van mensen waar men het niet mee eens is zijn de norm. De EU beweegt zich in de richting van ‘Federalisatie’ onder een bar slecht gesternte. Donkere wolken pakken zich samen boven de ‘verzorgingsstaat’, wat na ‘Federalisatie’ onherroepelijk moet leiden tot het plunderen van de ‘reserves’ van die landen die nog wel solvabel zijn. Openlijk, door gericht jatwerk dat doelbewust wordt geïnitieerd door ‘Brussel’, waar niet-verkozen ‘leiders’ het beleid en de boetes opleggen, waar nodig middels een beroep op een ‘noodsituatie’, waardoor het alle bestaande afspraken terzijde kan schuiven, ook al ontbreekt de politiemacht, vooralsnog, om de weerstand van lidstaten te breken. Maar daar wordt aan gewerkt. Het ‘gekozen’ parlement fungeert als een lobbyleger voor nationale belangen en ideologisch gedreven bevliegingen. Het wordt geplaagd door corruptieschandalen, en een ‘gat in de hand’ waardoor miljarden verdwijnen die de EU niet heeft, steeds vaker richting ‘doelen’ die de Europese burgers niet aangaan. Terwijl de schulden oplopen. En enige constitutionele bescherming voor de Europese burger ontbreekt. Nationale wetten zijn meer en meer een wassen neus, met inbegrip van grondwettelijke bescherming, door ‘interpretaties’ van begrippen die je in geen woordenboek of encyclopedie van tien jaar terug kunt vinden. ‘Full Orwell’.
Zoals in verschillende bijdragen hier al benadrukt, is de bestuurlijke vorm van een land, noch de omvang, van doorslaggevend belang als we trachten vast te stellen of het land ‘goed’ is voor de mensen die er wonen, en of het een ‘toekomst’ heeft. Noch doet *ons* oordeel over dat land ertoe. Niet dat we dat oordeel voor ons moeten houden als we onze bijdrage leveren aan een dialoog over waar het bij ons naartoe moet. Je mag natuurlijk wel zeggen dat je blij bent dat je in Nederland woont, en niet in Iran, Israël, Rusland, China of de VS. Zelfs als je er nog nooit geweest bent, en je je oordeel baseert op de ‘gekleurde’ berichtgeving waar je aan gehecht bent. Maar maak het niet jouw ‘zaak’ om de mensen daar te ‘helpen’ door sancties op te leggen en het leger er op af te sturen. Al helemaal niet als je die landen nodig hebt om je eigen bootje drijvend te houden.
Kortom, als ik kijk naar Nederland, naar Europa, dan zie ik wel wat we bereikt hebben, maar niet hoe we het denken te kunnen conserveren, of nog verbeteren, op de ingeslagen weg. Sterker nog, ik zie hoe grote groepen in ons eigen land, én in Europa, in ‘Brussel’, het ‘helpen’ van mensen en landen buiten Nederland en Europa een hogere prioriteit geven dan zorgen voor onszelf. Terwijl we landen die onze ‘lifestyle’ subsidiëren met hun productie, waarvoor we betalen met ‘Mickey Mouse’-flappen, sommeren om hun eigen ambities te temperen waar het de welvaartsgroei daar betreft. ‘Om de Planeet te redden’. Of deze of gene ‘minderheid’ te fêteren. Elke poging om te komen tot een inhoudelijke discussie wordt onderschept door het argument dat we ‘Solidair’ moeten zijn. ‘Eenvormig’ en gehoorzaam? Aangestuurd door lieden die ons 24/7 ‘Onzin met een Verlengsnoer’ verkopen? ‘Cijfers’ die geen relatie hebben met de realiteit? Halve waarheden en complete fictie?
Mijn eigen optimum voor enig land heb ik hier al breed uitgemeten. Een solide fundament (constitutie), goed onderhoud, een welvaartsstaat die ‘gedekt’ wordt door de inkomsten, en een prognose die realistisch is, met investeringen die aantoonbaar zullen renderen, waar privé-kapitaal niet in kan voorzien, bij een focus op de behoeften van dat land *zelf*. Tegen de achtergrond van doelgerichte pogingen om de relaties met omliggende landen goed te houden, gebaseerd op wederzijds respect. Op die basis kan een échte Vrije Markt groeien en bloeien, en de ‘Wealth of Nations’ doen toenemen, zonder dood en verderf te zaaien, en kapot te maken wat anderen hebben opgebouwd, en geld te verbranden door er wapens en munitie mee te kopen.
Elk jaar sluiten we af met een terugblik, om te openen met goede voornemens. Ik vrees dat veel van de goede voornemens van onze ‘leiders’ mij de moed in de schoenen doen zinken, waar de lijnen die ze in 2025 hebben uitgezet hun schaduw vooruit werpen. Het is zelfs zo dat ik mij grote zorgen maak over mijn eigen lot, in een wereld waarin sancties, ter ondersteuning van de processen die al in gang gezet zijn, nog verder zullen worden uitgerold, en alle dialoog tussen mensen van goede wil, die nog wél kunnen lezen en schrijven, en niet 24/7 hun ‘oortjes’ in hebben, aangemerkt zal worden als een gevaar. Als dit blog verdwijnt, is dat niet omdat ik er zelf de stekker uit heb getrokken. ‘First they came…….’. En daarna gaat het hard. Reflectie en monumenten achteraf, en ‘Dat nooit weer!’, maar toch.