Om Groenland te beschermen tegen de Amerikanen stuurde Nederland één officier. Samen met een samengeraapt zooitje uit andere Europese landen, een handjevol boventallige militairen, ging hij, of zij, dat onmetelijk grote, dunbevolkte eiland beschermen. Waarop Trump onmiddellijk een extra heffing op Nederlandse exportproducten van nóg eens tien procent legde, met het vooruitzicht van een verhoging in juni. Dat is, zonder concurrentie, de duurste militaire missie ooit, ben ik bang. En gedoemd als het er op aankomt.
Het is niet zeker dat Trump zijn zin krijgt met die strafheffing, want de leider van de ‘Democraten’ binnen de ‘Deep-State-Warparty’ in het Congress verzet zich. Die sectie heeft echter geen meerderheid, maar goede kans dat ‘afvallige’ ‘Republikeinen’ met de ‘Democraten’ meestemmen. Maar voor eenieder die moet plannen vanuit een bedrijf dat zaken doet met de Verenigde Staten is de schade al aangericht. En ik begrijp de regering niet die meende er goed aan te doen aansluiting te zoeken bij deze symboolpolitiek. Wellicht betaalt het zich dubbel en dwars uit als Trump over drie jaar van het toneel is verdwenen, of veel eerder ‘vleugellam’ is geworden, is ‘afgezet’, is omgelegd, of op volkomen natuurlijke wijze het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Of als Europa als een vuurvogel uit haar eigen as herrijst, en er in slaagt een vuist te maken tegen de Verenigde Staten, waardoor ons principiële, solidaire standpunt ons onderscheidt van die landen die bedankten. Maar hoe groot acht u die kans?
Dit zijn bizarre tijden. En niet alléén door Trump. De hele structuur is uit het machtsblok dat door Rutte de hemel in werd geprezen als feitelijk onoverwinlijk. Er is geen Europese leider, van een land, of binnen de EU, die grip heeft op de beleidsterreinen waar hij of zij de eindverantwoordelijkheid voor draagt. Of, als dat wel het geval is, dan zie ik het niet, omdat er grote gapende gaten zitten tussen wat ze zeggen na te streven, en wat ze heimelijk hopen te bereiken. De Canadese premier, de opvolger van skileraar Trudeau, eerder centrale bankier van Canada en van het Verenigde Koninkrijk, probeert in Beijing de Chinezen te paaien door hen een ’Strategic Partnership’ aan te bieden. Zijn land is, net als Groenland, bedreigd door Trump. Ik ‘begrijp’ dat als een defensieve manoeuvre om Canada te wapenen tegen pogingen van Trump om Canada in te lijven, zoals ik gisteren op het ‘In English’ gedeelte van dit blog schreef.
Er is echter een andere mogelijkheid. Dat al dat theater in het ‘Collectieve Westen’ een uitgewerkt plan aan het oog onttrekt, om via de ‘achterdeur’ alsnog gedaan te krijgen wat met dat plan of Rusland te overbelasten en destabiliseren via de voordeur niet lukte. Als Canada Venezuela en Rusland vervangt als olieleverancier van ‘zware olie’ voor China, lukt het wellicht alsnog om de Russische economie te ontwrichten, en BRICS dodelijk te beschadigen. Om vervolgens ergens in de toekomst te onthullen dat het allemaal ‘maskirovka’ was, de term die de Russen gebruiken voor militaire deceptie.
Trump slaat 24/7 oorlogstaal uit, maar hij doet opzichtig zijn best om te voorkomen dat de VS verstrikt raakt in ’Nation Building’. Wat hij doet is niet duur. Het is spectaculair. Het lijkt niet bijster effectief. En de landen die ’Tarieven’ voor hun kiezen krijgen betalen ervoor. Ander beeld dan de oorlog in Oekraïne, die nu in een beslissende fase lijkt te zijn gekomen. Maar de effecten van Trump’s ‘Hit-And-Run’ acties zijn lastig in te schatten. Als de VS dat plan om Groenland in te lijven doorzet, betalen de Europese landen die nu dat clubje militairen daarheen hebben gestuurd de rekening via die ’tarieven’. Opgeknoopt worden, en je eigen touw mee moeten brengen.
Carney, de Canadese premier, onderbouwde zijn aanbod voor een ’Strategic Partnership’ door er op te wijzen dat China betrouwbaarder was als handelspartner dan de VS, Canada’s grote buurman. Daar valt geen speld tussen te krijgen. Zoals Rusland, én China, ook voor Europa onvergelijkbaar veel betrouwbaarder waren. Europa was zelf echter niet bijster betrouwbaar, en dan druk ik mij erg bescheiden uit. Niet als klant, en niet als leverancier. Maar ook Canada zette destijds op verzoek van de VS de dochter van de directeur van Huawei gevangen, en via Canada liepen de contacten met het Chinese laboratorium dat, naar nu vrij algemeen wordt aangenomen, dat ‘Covid’ virus produceerde en leverde aan de Amerikaanse opdrachtgever, waar inmiddels niemand nog over praat, omdat er zoveel afleiding is.
Het enige wat ik ermee wil zeggen, is dat sommige ontwikkelingen in de wereld niet persé eenvoudig te duiden zijn. Het lijkt een ‘ABC-tje’ dat landen als Canada, en de landen in Europa, terugkeren naar betrouwbare, betaalbare, welvaart schenkende relaties, al helemaal als ze begrijpen hoe ze misbruikt zijn voor cynische plannetjes om die handelspartners pootje te lichten. Maar dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. De geluiden die uit Europa opklinken, waar men ineens lijkt te hebben herontdekt dat Rusland óók een (grotendeels) Europees land is, en dat je ook kunt praten inplaats van alleen maar manipuleren en schieten, lijken meer voor de ‘Bühne’ dan dat ze de reflectie zijn van ‘voortschrijdend inzicht’.
Landen die moeten produceren, of delfstoffen moeten zien te slijten op een wereldmarkt, zijn kwetsbaarder voor grote, abrupte veranderingen dan een land dat drijft op ‘service-verlening’. Binnen dat verdienmodel is ‘Computer Says No’ ook een product.