Net als u koester ik zekere idealen die, vanuit mijn beleving en inzicht, staan voor een 'betere wereld'.
In de uitgestorven vergaderzaal van de Nederlandse Volksvertegenwoordiging, stak het kersverse kamerlid Peter van Duijvenvoorde zijn 'maiden-speech' af, waarbij hij zich liet gaan door te mijmeren over Plato. Hij hield zijn bescheiden gehoor, de Forum-fractie, en functionarissen die daar uit hoofde van hun functie *moesten* zijn, zoals de voorzitter en de griffier, met hier en daar een verdwaald kamerlid dat kennelijk 'corvée' had, voor dat begrippen als 'Goed', 'Waar' en 'Schoonheid' niet te vangen zijn in absolute termen.
Wie dat accepteert, begrijpt ook dat die betere wereld op zijn best een vluchtig ideaal is. Een bron van niet zelden wisselende inspiratie, maar niet een doel dat je *moet* zien te realiseren, tenzij je ervan droomt om alleen over te blijven op een rokende sintel. We zijn een week verwijderd van het feest van 'Sinterklaas', dat enkele jaren geleden werd gekaapt door politieke actievoerders, die *hun* versie van een betere wereld er doorheen wilden rammen. Over dat kinderfeest van weleer kun je héél veel zeggen, en het staat buiten kijf dat kinderen erdoor 'geraakt' worden, ieder met zijn of haar *eigen* herinneringen. Uiteenlopend van uitzinnige blijdschap, blijvende inspiratie via de 'anarchistische' (Zwarte) Pieten, angst voor de 'Sint' met zijn 'Dikke Boek', tot (blijvend) trauma, door welke ervaring, of teleurstelling dan ook.
Peuters die op 'pakjesavond' een cadeau krijgen, amper beseffend hoe dat feest is ingestoken, en welke religieuze en moralistische elementen erin verpakt zijn, iets wat veel volwassenen zich ook niet realiseren, zo komt het mij voor, zijn niet zelden volledig gefocust op het papier van de verpakking, en de grote doos, alsof het feitelijke cadeau hen totaal niet interesseert. En dat is dan waarschijnlijk ook zo. Anderen pakken het cadeau en smijten het door de kamer, of trekken die pop onmiddellijk de haren uit. En wat te denken van de kinderen die blijer zijn met het 'prul' van de Action, dan met het hoofd-cadeau? De ouders wordt op zo'n moment een spiegel voorgehouden waarin ze, als ze die capaciteit hebben ontwikkeld, hun eigen projecties zien, wat dan een ontnuchterend effect zou moeten hebben. Maar je hebt ook ouders die zo verteerd worden door hun eigen bittere teleurstelling, dat ze alles uit de kast trekken om dat kind te 'leren' houden van dat wat die ouders *zelf* het belangrijkst vinden. 'Nee, Janneke, niet die 'Zwarte' Piet, maar die 'Roetveeg' Piet! En kijk daar eens? Een 'Regenboog' Piet!'
Van Duijvenvoorde beloofde het presidium, en het handjevol 'corvée-kamerleden', dat hij de volgende keer dat hij het spreekgestoelte zou beklimmen de filosofische beschouwing achterwege zou laten, en de onderwerpen zou benaderen op een wijze die van hem wordt verwacht in die vergaderzaal. Terwijl zijn collega's van de andere partijen in privé-appjes over hem, en zijn fractiegenoten, spreken in termen als 'fascist', gelijk de aanhang van de partijen waar zij deel van uitmaken, die zich in die termen op 'X' niet onbetuigd laten, daarin gesteund door grote delen van de 'gevestigde media'. Want wie twijfelt aan universele normen voor 'Schoonheid', 'Goedheid' en 'Waarheid', is de vijand van het streven naar een 'Hemel op Aarde'. En dus een 'Vriend van Poetin'.
Nee, dan Jesse Klaver, die zich als boegbeeld van 'GroenLinks' presenteert als Sinterklaas, waar hij vurig pleit voor het weggeven van méér miljarden aan Oekraïne, omdat het geld dat voor volgend jaar was begroot er al grotendeels doorheen is gejaagd. Die gouden toiletpotten en de nieuwste Ferrari's voor Zelensky's vrienden kosten nou eenmaal veel geld.
Het is onredelijk om 'GroenLinks' hier naar voren te schuiven als de enige partij die voor Sinterklaas speelt, want zeker waar het de geldstromen in de richting van dat tot op het bot corrupte zooitje ongeregeld in Oekraïne betreft, is er, op Forum na, geen partij die meent dat het weggegooid geld is. Ik benadruk het nog maar een keer, maar ben niet bereid aan te nemen dat een ruime meerderheid van het Nederlandse volk dát als cadeautje wenste toen ze onlangs naar de stembus gingen om hun voorkeur kenbaar te maken via het stemformulier. Maar ik erken onmiddellijk dat ik het ook raadselachtig vind om te zien hoe een peuter het feitelijke cadeau volkomen links laat liggen, om met het pakpapier aan de slag te gaan, of de pop pakt, en het meteen de ogen indrukt, of een arm afrukt. Wat mij niet inspireert tot het zoeken naar wegen om die peuter in het gareel te tremmen, opdat zijn of haar 'smaak' zich zo zal manifesteren als ik wens, omdat ik het recht zou hebben om het geluk te smaken van het 'synchroon-zwemmen', maar dat komt wellicht ook omdat ik die 'Olympische Sport' geen warm hart toedraag. 'Synchroon-zwemmen'? WTF?!? Maar ieder zijn of haar ding.
Wat mij op het spoor zet van de sport, in mijn beleving bij uitstek een onschuldige, verbroederende activiteit zolang het niet in de greep komt van de commercie en het activisme. Een 'ware' sportman wil zich 'meten' met andere sportmannen in wedstrijden en competities, en het publiek dat er op afkomt laten zien dat een betere wereld binnen handbereik is, indien we ons concentreren op de (sportieve) prestatie, waar de samenleving er uiteindelijk ook beter van wordt als we scherper letten op de prestatie van bedrijven en politici. Dat Tallon Griekspoor zich heeft ingeschreven voor een toernooi in St Petersburg zie ik zelf als een opsteker, in een wereld die compleet verziekt is door de gijzelnemers die hun politieke gedram laten prevaleren boven hun liefde voor de sport. Laat mij benadrukken dat dit bij mij geen recente ontwikkeling is. Ik realiseer mij als geen ander hoe lastig het is voor sporters om te voorkomen dat ze worden geprostitueerd door politieke machtswellustelingen. Ongeacht of een wedstrijd of toernooi wordt misbruikt als 'uithangbord' voor regimes die langs die weg goede sier hopen te maken voor overigens verderfelijke praktijken, of waar (al dan niet gesubsidieerde) activisten sporters gijzelen om hen te gebruiken als 'wisselgeld', als pressiemiddel.
De individuele, gepaste expressie van een droom die de sporter koestert, voorzover die niet interfereert met een wedstrijd of toernooi, waardoor andere sporters iets wordt opgedrongen, vind ik te billijken. De wereldberoemde manifestatie van Amerikaanse sporters die de 'Black Panther'-groet brachten als protest tegen de oorlog in Vietnam, nadat ze gewonnen hadden, vind ik niet ongepast. En ik heb geen moeite met spelers die 'knielen' voor een wedstrijd als protest tegen racisme, zolang het gemeend is, en niet opgelegd of afgedwongen. Een droom moet ons niet worden opgedrongen, en anderen mogen ons niet verbieden te dromen.
Enige dialoog over onze dromen mag niet ontaarden in 'consensus', en alleen het *gedrag* mag worden onderworpen aan opgelegde beperkingen, indien dat *gedrag* aantoonbaar schade toebrengt aan de vrijheid van onze medemens om in rede te leven conform de eigen dromen over een betere wereld. Zulks vastgelegd in *heldere*, voor iedereen *identieke* wetten. Als rechtgeaarde fan van 'Neerlands Hoop', het duo Bram en Freek, nam ik afstand van hun campagne om het Nederlands Elftal te verbieden om mee te doen aan het WK in Argentinië. Ondanks het gegeven dat ik het regime van Videla verafschuwde. En ik heb genoten van de wedstrijden die het Nederlands Elftal tijdens dat toernooi speelde, waarbij ze 'het gras opvraten', maar uiteindelijk pech hadden met de 'bal op de paal' van Rensenbrink. Wel was het een keihard duel, en het had er alle schijn van dat de scheidsrechter zich had laten intimideren. De Nederlandse spelers incasseerden echter niet alleen, maar deelden ook uit. In hoeverre dat *gedrag* op het veld was beïnvloed door de campagne in Nederland voorafgaand aan het toernooi valt niet objectief te beantwoorden, maar er stond 'druk' op.
Op het moment dat het zwaard uit de schede is, sterven de dromen.