Hoe schep je een wereld waarin ‘Vreedzame Coëxistentie’ vanzelfsprekend is? Een intrigerende vraag die na de Tweede Wereldoorlog velen bezighield. Maar zeker niet iedereen. Zo ontwikkelde Winston Churchill in de nadagen van die massaslachting het plan om de Soviet Unie, de onmisbare bondgenoot in de strijd tegen Nazi-Duitsland, zonder enige pauze meteen aan te vallen, samen met wat er nog over was van Hitler’s leger. ‘Operation Unthinkable’. En in de VS kreeg Harry Truman onvoorbereid het presidentschap in de schoot geworpen. De communistenhater was een compromis-kandidaat die door ‘oorlogspresident’ Roosevelt buiten alle besluitvorming was gehouden. En toen Roosevelt, voor een derde termijn herkozen, onverwacht stierf, was Truman de spreekwoordelijke aap die in het roestige horloge staarde. Hij wist niet eens dat de VS op het punt stond de atoombom als potentieel wapen het levenslicht te doen zien.
Truman’s nijdige impuls was een grote schoonmaak. Hij ontsloeg iedereen die geassocieerd kon worden met Roosevelt, donderde twee atoombommen op Japanse steden, en trad feitelijk in de voetsporen van zijn Britse evenknie Winston Churchill, met wie hij het prima kon vinden, en later de coup tegen de democratisch gekozen Mossadeq in Iran voorbereidde, om de olie ‘veilig te stellen’. Een tweede ‘Full Term’ kwam er niet van, omdat de Amerikanen meer dan genoeg van hem, en zijn corrupte kliek hadden. Het hele concept van ‘Vreedzame Coëxistentie’ was totaal niet aan de man besteed. Eisenhower, die hem opvolgde, was uit ander hout gesneden, evenals de iconische Kennedy. Eisenhower, een Republikein, waarschuwde in zijn afscheidsspeech het volk om het ‘Militair Industrieel Complex’ scherp in de gaten te houden. En Kennedy, een Democraat, nam die boodschap ter harte. Wat hem het leven kostte.
Wat Kennedy vooral verweten werd, was dat hij de CIA-operatie die een einde had moeten maken aan het communistische bewind dat op Cuba de maffia had verdreven, had gesaboteerd. Militairen en ‘inlichtingendiensten’ droegen allerlei plannen aan om de VS een excuus te geven om militair op te treden tegen Cuba, waaronder het plan om een passagiersvliegtuig uit de lucht te knallen, en Cuba daar de schuld van te geven (‘Klinkt Als……’?), maar Kennedy keerde zich daar vol afschuw van af. Wel zette hij de voet dwars toen de Soviet Unie raketten op het eiland installeerde, en na een spannende ‘Stare Down’ bereikten de ‘Grootmachten’ een akkoord, waarbij die raketten werden verwijderd, terwijl de VS vergelijkbare systemen uit Turkije terugtrok. We kunnen niet weten hoe Kennedy daarna de relatie met Cuba vormgegeven zou hebben, maar ik kan mij voorstellen dat hij meer waarde gehecht zou hebben aan ‘Détente’, en weinig op zou hebben gehad met de pogingen om de Cubanen dood te hongeren.
De moord op Kennedy bracht Johnson aan de macht, zonder enig populair mandaat, vergelijkbaar met Truman in eerste instantie, en hij bracht een identieke mentaliteit mee. Hij ‘regelde’ een excuus om Vietnam de oorlog te verklaren, en om Israël in de armen te vallen, via ‘False Flag’ operaties. Dergelijke operaties ontsierden ook de ‘Eerste Golfoorlog’, de ‘Tweede Golfoorlog’, en eigenlijk elke oorlog die de VS na de Tweede Wereldoorlog voerde, waar het immer lastig was om de Amerikanen te winnen voor wéér een oorlog. Zeker na de afgang in Vietnam.
Het Inktzwarte Netwerk waar Epstein onderdeel van was, een bont gezelschap van criminelen, banken, multinationals en geheime diensten van Westerse landen, heeft geen affiniteit met de Verenigde Staten als zodanig, of welk ander land dan ook. Zeker, dat Netwerk staat stijf van de mensen die werkzaam zijn in Israël, of opzichtig hun hart hebben verpand aan dat land als ‘zionist’, al dan niet terug te voeren op Joodse voorouders, maar in de praktijk zijn het Globalistische ‘Roofkapitalisten’ in hart en nieren, voor wie die ‘identiteit’ bruikbaar is omdat het in onze hedendaagse samenleving zorgt voor een ‘Teflon-laag’. Zeg er iets van, en je bent een ‘Anti-Semiet’. Zaak gesloten.
Er zijn wel degelijk Joden die fel van leer trekken tegen die praktijk. En alhoewel ik, ver weg, aan mijn moeder’s kant evident Joodse voorouders heb, ga ik mij daar niet op beroepen. Ik heb niks met identiteit in die geest. Zoals ik ook geen fan ben van deze of gene voetbalclub, of ‘renstal’, of ‘Team Nederland’, en met afgrijzen kijk naar het ‘Nieuws’ waar de focus ligt op de vraag hoeveel medailles ‘Nederland’ binnen zal slepen op de Olympische, en Paralympische Spelen in Italië. Het zal mij compleet ‘worst’ zijn. Ontzag voor de sporters, die keihard werken om hun droom te verwezenlijken om op dat ‘hoogste podium’ te schitteren. Maar dat is niet mijn ‘ster’, of die van u. In het verlengde daarvan stoor ik mij ook aan reportages die in detail tonen hoe een skister haar been breekt. En hoe supporters van een club met de wapenstok een bus in worden geslagen, met als ‘vraag’ of dat geweld misschien niet een tandje teveel van het goede was. Met, vast, een commissie vol dure ‘bureauridders’, of zwaar gesubsidieerde ‘NGO’ die daar weer de legitimiteit aan ontleent om een ‘onderzoek’ te doen.
Onze samenleving wordt niet langer gekenmerkt door ‘onvolkomenheden’, rafelige randjes, maar door serieuze systeemfouten die ons, als u het mij vraagt, ernstig gaan opbreken. Gisteren publiceerde ik een bijdrage op het Engelstalige gedeelte over ‘Gaslighting’. Over hoe doortrapte, pathologische leugenaars erin slagen om mensen voor zich te winnen, ‘One False Flag at a Time’, stapje voor stapje. Zolang het ze lukt om te voorkomen dat hun slachtoffers argwaan krijgen, wat uiteindelijk pas gebeurt als de geschapen illusie als een zeepbel uiteen klapt. Zolang welvaart, welzijn en comfort redelijk goed verzorgd zijn, dut het volk lekker verder. ‘Brood, en Spelen’.
Die observatie leidde mij er in het verleden al toe te schrijven dat de bestuurlijke ‘vorm’ uiteindelijk minder belangrijk is dan het comfort, en ook als de spullen die men aangereikt krijgt ‘van de vrachtwagen gevallen zijn’, voelt men niet onmiddellijk de urgentie om na te denken over het systeem. En het systeem kan zo rot zijn als een mispel, en elke uitgesproken wens van de bevolking negeren, maar we *blijven* het verdedigen als ‘Democratisch’ zolang het ‘levert’. Binnen grenzen accepteert men tegenslag, zolang de ‘Gaslighters’ bij machte zijn de illusie te wekken dat wat er tegenzat niet hun schuld is. Het was ‘Rusland’. Of ‘Extreem Rechts’. Of ‘De Moslims’. ‘De Joden’.
Vreedzame coëxistentie vergt een inspanning. Van ons. We mogen er niet vanuit gaan dat de ‘Gaslighters’ die de top van de piramide hebben bereikt, of die zich genesteld hebben in een Inktzwart Netwerk, ons die veilige haven binnen zullen loodsen. In het ideale geval zijn we zelf, ‘van nature’, en door onze opvoeding, waaronder het onderwijs dat we hebben genoten, voldoende ‘tolerant’, zonder dat het ons ‘hulpeloos’ heeft gemaakt. Die laatste term verwijst naar mensen die zichzelf volledig wegcijferen. Ingepakt door ‘Gaslighters’. Stemvee. Kanonnenvoer. ‘Goedmutsen’. Maar wat is dat nou concreet, ‘tolerantie’? En kan je het opleggen aan mensen die ‘van nature’ intolerant zijn, een ‘kort lontje’ hebben, opponenten de mond willen snoeren, of die niet die opvoeding en educatie hebben gehad die bevorderlijk was voor het ontwikkelen van die kwaliteiten? En hoeveel van dat soort mensen kan een samenleving ‘erbij’ hebben, voordat het mis gaat?
Enkele jaren geleden implodeerde Forum als politieke partij. De media en concurrerende politieke partijen, in meerderheid bestuurd door ‘Gaslighters’ die aan de lopende band liegen, over *alles*, waren ‘Chats’ op het spoor gekomen van onwelriekende leden van Forum, en bij associatie werd de hele partij afgefikt. De ‘spil’ in dat ‘schandaal’ was een ambitieuze Freek Jansen die bestuurlijke verantwoordelijkheid had gekregen om jongeren bij de partij te betrekken. Alhoewel de partij orde op zaken stelde, en sommige leden uit de partij zette, *blijft* die aanklacht ingebracht worden tegen de partij, die hecht aan het ‘Vrije Woord’, een constitutioneel recht, en dan is het niet te vermijden dat er zo nu en dan lieden over de schreef gaan.
De VPRO ging op jacht, en sprak Freek Jansen meerdere malen, terwijl dat ‘binnenbrandje’ woekerde. De compilatie van die gesprekken vindt u HIER. En het spijt mij meer dan ik zeggen kan, maar voor mij zei Freek Jansen *niets* waar ik mij ongemakkelijk bij voelde. Datzelfde kan ik niet zeggen over wat Danny Ghosen, die hem interviewt, inbrengt. Waarbij ik graag onderstreep dat er niks mis is met vragen of opmerkingen waarbij ik mij ongemakkelijk voel. De VPRO was in mijn ‘jonge jaren’ de bakermat van ‘opruiende standpunten’, maar nu staat die omroep voor het tegenovergestelde, en dat valt mij zwaar, zeg ik eerlijk. Een jaar of twee geleden heb ik mijn lidmaatschap eraan gegeven om die reden. Ik hoef het totaal niet eens te zijn met wat een programmamaker inbrengt, maar op het moment dat de toon niet langer polemisch is, maar blijk geeft van een drammerige insteek, of een poging tot ‘Gaslighting’, dan gaan mijn haren recht overeind staan.
Jansen adresseerde de kritiek in mijn optiek op een volwassen wijze. Niet door uitlatingen te verdedigen, waaronder een beweerde bijdrage van Baudet, die ergens geschreven zou hebben dat je er toch niet aan moet denken dat je dochter thuiskomt met een ‘neger’. *Als* hij dat heeft geschreven, wat heel goed mogelijk is, waar hij zichzelf ook typeert als een ‘flapuit’ die graag mag ‘trollen’, dan was het wellicht ‘Corps-Gebral’, ‘borrelpraat’, zoals Jansen suggereerde, omdat hij die ‘chat’ niet gezien had. Maar zelfs dan zou je als ‘neger’ ook niet zo’n ‘schoonvader’ willen. Anderzijds weet ik van ‘nabij’ dat mensen soms verschrikkelijke dingen zeggen in die context, terwijl ze als een blad aan een boom omslaan mocht hun dochter daadwerkelijk met een ‘neger’ thuiskomen, omdat ‘die neger’ toch wel een toffe peer is. Dergelijk racistisch, nationalistisch, seksistisch geblaat heeft geen pas op een forum, of waar dan ook, en het dient te worden bestreden. Maar niet middels censuur, sancties en repressie. Sterker nog, het heeft mijn voorkeur dat iemand luid en duidelijk zijn of haar fobie in beeld brengt, waaronder de nu alom aanwezige Russofobie, omdat het aanknopingspunten biedt voor een inhoudelijke dialoog. Die dan ook gevoerd moet worden, en niet moet worden ontweken.
Danny Ghosen windt zich op over de afbeelding van een VOC-schip op de campagnewagen van Forum, en Jansen verdedigt die nationalistische trots met ferve, zonder een lans te breken voor slavernij en andere onfrisse praktijken die Nederland ‘Groot’ en welvarend hebben gemaakt. Ghosen was het ook opgevallen dat in de filmpjes die op een groot scherm op die wagen werden getoond geen ‘gekleurde’ Nederlanders te zien waren, ook niet in de opnamen van groepen, en geen ‘hoofddoekjes’. De reactie van Jansen maakte duidelijk dat hij zich daar niet bewust van was, en hij trok het ook in twijfel, maar Ghosen hield voet bij stuk. Kon geen toeval zijn. Nou heb ik die filmpjes niet gezien, maar Ghosen had genoegen moeten nemen met die reactie van Jansen. De geprogrammeerde ‘inclusiviteit’ en het ’Woke-activisme’, in de reclame, de politiek, op scholen, en in de media, waar ’hersendode’ verslaggevers ‘ook een kans moeten krijgen’, is een steen des aanstoots, en een doodenge voedingsbodem voor de Inktzwarte Netwerk-praktijk. Veel meer dan iets wat honderden jaren geleden gebeurde.
Vreedzame Coëxistentie er met een ‘schoenlepel’ in proberen te wrikken, terwijl die schoenen verscheidene maten te klein en ideologisch misvormt zijn, zorgt voor een kansloze wedstrijd, en een bloedbad in je schoenen. En als Jansen Ghosen wijst op afgrijselijke dingen die cabaretiers aan de lopende band de zaal in slingeren, waarop Ghosen zich verweert door een tweedeling aan te brengen die cabaretiers zekere priviléges schenkt die we de ‘Gewone Man’ uiteraard niet kunnen geven, ben ik er wel klaar mee. De kracht van de ‘kleinkunst’ en de Kunst is het voeden van de verbeelding, en het bespreekbaar maken van tegenstellingen, zolang de maker ervan doordrongen is dat hij of zij een verantwoordelijkheid heeft jegens de samenleving als geheel, en bereid is om zich in te houden als de risico’s te groot worden. Louter effectbejag en ‘kijkcijfers’ najagen als Kunstenaar, ‘kleinkunst-beoefenaar’, presentator, publicatie of omroep is dodelijk voor de Vreedzame Coëxistentie, en leidt vroeger of laten tot oorlog, moord en doodslag.