In 2008 schreef de Britse journalist en klokkenluider Nick Davies het boek ‘Flat Earth News’. Daarin deed hij een boekje open over de teloorgang van de journalistiek, en gebezigde praktijken om waarheidsvinding te bestrijden middels ‘consensus’. Hij beschreef hoe de commercie enerzijds druk uitoefende op de media om te schrijven wat mensen wilden lezen, ongeacht of het feitelijk juist was, of in het geheel niet. En hoe ‘invloedrijke’ redacteuren en eigenaren van publicaties gebruik maakten van het geloof onder de onwetende mensen dat, in het geval van een dispuut, de waarheid wel ergens ‘in het midden’ zou liggen. Activisten, binnen en buiten de redactie, die een zekere ontwikkeling voorstonden, brachten opzettelijk, willens en wetens, extreme claims in tegenover feitelijk juiste en zinnige observaties, in het volle besef dat ze onmogelijk hun gelijk konden halen. Maar langs die weg schoof de balans wel op in de door hen gewenste richting. De techniek van het ‘nudgen’.
Zelfs wakkere mensen zijn kwetsbaar. Want wie weet er nou genoeg van alles wat er speelt in de wereld? En we hebben allemaal wel onze ‘zwakke kant’, waar we wel weten hoe het zit, maar er niet aan toe willen geven. Bij de introductie van het fenomeen van de ‘veiligheidsgordel’ stak er een storm op, omdat allerlei mensen zo’n ‘harnas’ niet in hun auto wilden. De argumenten waren niet volslagen onredelijk, waar de eerste veiligheidsgordels niet veel meer waren dan een heupgordel, die garandeerde dat je bij een frontale aanrijding vol met je hoofd op het stuur zou slaan, en als je te water zou raken, het kostbare tijd zou kosten om je te bevrijden alvorens te kunnen ontsnappen uit het wrak. Maar met de driepuntsgordel, die pas strak trekt bij een calamiteit, gevoegd bij veilige stuurkolommen die breken, en ‘airbags’, is het beeld nu anders dan destijds. Het kost een lieve duit, maar dan is je auto wel veiliger.
‘Thrillseekers’ kunnen een ‘old-timer’ aanschaffen uit de tijd voor de wettelijke verplichting om gordels in je auto te hebben, of ze kunnen ervoor kiezen om zich te verplaatsen met de levensgevaarlijke motor, scooter, brommer of fiets. Afijn, dáárover kun je kissebissen tot je een ons weegt, en onderzoek naar doen tot het geld op is, zonder dat je écht doordringt tot iets wat vanuit ieders perceptie ‘waar’ is. Heel vermoeiend.
De waarheid is zelden zwart, of wit. Waar Nick Davies zich over opwond was dat de media meer en meer de nuances lieten varen, de dialoog meden, en complexe onderwerpen presenteerden als ‘zwart’, of ‘wit’, terwijl ze daaromheen allerlei onzinnige onderwerpen verhieven tot belangrijke ‘talking points’, waardoor wakkere mensen vol ongeloof keken naar alle gekrakeel in de media over dingen die totaal onbelangrijk waren, maar er werd gevochten over elke punt, elke komma. En dat ziet u hier terug. Hoofdzaken onderscheiden van bijzaken is waar ik op aandring. En bijzaken overlaten aan de ‘vrije markt’. De narigheid is echter dat in een samenleving die meer tijd inruimt voor bijzaken, die bijzaken ook hoofdzaken *worden*. Wat illustere lieden volop de gelegenheid biedt om de serieuze kwesties in eigen beheer vorm te geven, zonder dat het zelfs maar de krant of het televisienieuws haalt.
In mijn vorige bijdrage hield ik mijn lezers een spiegel voor, door te stellen dat we alles wat er aan ellende op ons afkomt toch echt *zelf* doen. En ik stel niet dat ik het allemaal wél weet, en dat u naar mij moet luisteren. Ieder van ons is kwetsbaar. We zijn goedgelovig, terwijl we worden voorgelogen, en stinken er met open ogen in. Of we weten wel dat iets beter is voor de samenleving als geheel, maar niet voor ons, wat ons ertoe verleidt om te pleiten voor keuzes die niet goed uitpakken voor de samenleving, maar wel voor ons. Dat is altijd een spanningsveld. In DEZE video gaat het over de plannen van ons land om privé-bezit uit te bannen, geheel in lijn met het ideaal van het ‘World Economic Forum’, waarbij de gastspreker zich nadrukkelijk op het standpunt stelt dat je vóór 2028 weg moet zijn uit Nederland, en eigenlijk uit Europa, indien je daar geen heil in ziet.
Degene die het interview doet werpt de vraag op of dat wel de ethisch juiste keuze is, en of je niet juist zou moeten blijven, en strijden voor het omkeren van die ontwikkeling? Dat is wat ik probeer te doen, maar zonder veel succes. Een van mijn zoons houdt het voor gezien, en de andere is aan ons land gebonden en heeft in praktische zin weinig of geen keus. Wel als het uiteindelijk allemaal heel erg naar wordt, en het ‘hek’ dat ze nu rondom Europa optrekken nog niet gesloten is, maar kun je het je veroorloven daar op te wachten? Het is in zekere zin het dilemma dat veel Joden en humanisten hadden in Duitsland, en andere landen die gecharmeerd waren van de totalitaire ideologie die de Nazi’s verspreidden, en die zo verdacht veel lijkt op wat ‘Europa’ nu in haar greep houdt, als je je niet blind staart op ‘Joden’ als de ‘vijand’, en beseft dat ‘vijanddenken’ zélf het probleem is, in het bijzonder waar *wij* (als collectief) de partij zijn met foute ambities die van hen een vijand maken. Elke ideologie, elke religie, elke ‘consensus-wetenschappelijke denkrichting’, die grossiert in mondiale normen, en streeft naar een ’Unipolaire’ wereld geleid door zichzelf superieur wanende mensen, vormt een existentieel gevaar voor de hele mensheid. En in deze tijd van nucleaire wapens, niet langer beheerst door verdragen, met volslagen *idioten* op sleutelposities in het Netwerk dat, grotendeels buiten beeld, de keuzes maakt op het niveau van de Hoofdzaken, terwijl wij ons druk maken over de bijzaken, waarbij zelfs elk vermoeden van diplomatie niet meer is dan een flinterdun laagje vernis over de monsterlijke bedoelingen, is het zeer de vraag of vluchten nog wel kan? Waarheen dan?
De ‘Pravda’, en de ‘Waarheid’ waren in de tijd dat de Sovjet Unie nog bestond kranten die ‘gefilterd’ nieuws brachten, bedoeld om het volk op hoofdzaken bij de teugel te nemen. Zo werkt het nu niet langer. Het is niet zo dat censuur ons verblindt. De complexe realiteit is niet met zwarte lakstift onleesbaar gemaakt, met snoeihard overheidsoptreden voor wie de waarheid onthult. De techniek die nu wordt gebruikt is ‘Flooding the Zone’. Zorgen dat iedereen druk is met onzin, terwijl een ‘elite’ de keuzes maakt. Hoewel die techniek wordt toegeschreven aan de zelfverklaarde ‘Trotskist’ Steve Bannon, voormalige ‘chief political strategist’ van Donald Trump, en volop zichtbaar in het Netwerk dat dankzij Epstein nu ‘spraakmakend’ is (maar eveneens als afleiding van de Hoofdzaken), is het zeker geen recente innovatie. Leon Trotski botste met Stalin omdat Trotski een groot voorstander was van de ‘permanente revolutie’, in praktische zin een ‘ruzie van iedereen met iedereen’, over niks, waardoor de leiders de vrije hand hadden bij het uitzetten van de koers. Stalin zag dat eerder als een groot gevaar voor zijn eigen macht. Cynthia Chung, met haar blog ‘Through a Glass Darkly’, schreef jaren geleden al uitvoerig hoe een ‘Britse Elite’ langs die weg kwartier maakte voor een ‘Brave New World’. Destijds wees ik mijn lezers op haar zorgvuldig onderbouwde artikelen daarover, en de tijdlijn van het eind van de negentiende eeuw, tot aan het heden. En geen ‘geheim genootschap’, maar geestverwanten van Trotski, om het zo maar uit te drukken, in ons land in overdrachtelijke zin ‘vertegenwoordigd’ door de recent overleden Derk Sauer. ‘Controlling the Narrative’. Maar niet in de klassieke zin, alle neuzen dezelfde kant op via gestroomlijnde indoctrinatie. Nee, door chaos te stichten, verwarring de norm te laten zijn, onzinnige bijzaken te verheffen tot Hoofdzaken, en het ‘Domme Vee’ op pad te sturen om te doen wat de ‘Baas’ (de gewetenloze ‘elite’) bedenkt als nuttige bijdrage om te voorkomen dat concurrenten bij machte zullen zijn het volk dat zij inspireren een bedreiging zouden kunnen gaan vormen.