Jammerjoh

Enige tijd geleden werd een jongen die nog maar kort bij een ‘telefoonwinkel’ in Frankrijk werkte, doodgestoken door een klant. De tiener hield voet bij stuk toen de klant verhaal kwam halen, omdat die klant zesendertig Euro moest betalen voor een telefoongesprek met iemand in Somalië. Het kostte hem zijn leven. De dader werd niet veroordeeld wegens moord, of doodslag, maar afgevoerd naar een psychiatrische kliniek, want ‘Ontoerekeningsvatbaar’. Hoe verschijnt dit in de statistieken die ons informeren over de criminaliteit? Als een moord, of als een ongelukkig voorval? 

Op ‘X’ kwam ik een bijdrage van een ‘Groene Ziel’ tegen die zich opwond over ‘Klimaat-Ontkenners’. Natúúrlijk was er wel degelijk, en bewijsbaar sprake van ‘Opwarming’, want CO2 en Methaan zijn ‘Broeikasgassen’, en de mens stoot die uit. Niet zo snel, Jodocus. CO2 is ook ‘brandstof’ voor planten en bomen, die het omzetten in zuurstof. Zonder CO2 gaan de planten en bomen dood. Meer ‘Groen’, het échte groen, lost het probleem van meer uitstoot op. Mits je niet gaat ijveren voor het omhakken van bomen om je ‘zandverstuiving’ te redden. Het helpt ook als je geen pijpleidingen voor het transport van aardgas opblaast. En uiteraard is dat ook kort door de bocht. Maar u begrijpt waar ik naartoe wil, toch? Het is allemaal niet zo simpel. 

Een land brengt meer geld in omloop via de ‘drukpers’, of in de praktijk de computer, en kijk: Het GDP stijgt! Hoera! Nou kunnen we meer lenen……… Niet zo snel, Jodocus. Een toegenomen GDP, ‘gekocht’ met vers geperste ‘flappen’, is geen maat voor gegroeide welvaart. Alleen voor een groei van de ‘geldvoorraad’. Het is geen weerspiegeling van toegenomen productie, afgezien van de ‘enen’ en ‘nullen’ in de computer, helaas ‘vertaald’ als ‘groei’ waar we blij van moeten worden, door de ‘nullen’ die zichzelf voor de camera opwerpen als ‘expert’ op het gebied van de economie. Was het maar zo simpel!

Overheden die tot hun grote schrik bemerken dat het opblazen van de gaspijpleiding die de industrie voorzag van betaalbare energie ertoe leidt dat de hele economie op een hoop stort, wenden zich tot ‘Tom Poes’, die een ‘list’ moet verzinnen om te voorkomen dat ze bij de eerstvolgende verkiezingen geen deuk in een pakje boter slaan. Hoe krijgen ze de productie weer op niveau? ‘Tom Poes’ heeft een briljant idee: Meer wapenfabrieken! Bestel je het schompes aan wapens, als overheid, wat leidt tot een flinke stijging van de ‘aandelen’ van die wapenfabrieken, dus een hoger ‘GDP’, en volop ‘werkgelegenheid’. Nee, sukkel. Die uitgaven staan in het ‘verkeerde rijtje’. Het zijn ‘lasten’, geen ‘lusten’, en de honden lusten er geen brood van wat het kost als je die wapens inzet. Kijk naar Mexico, waar de cartels in Oekraïne les kregen, en daar nu hun voordeel mee doen. 

De gemeente Amsterdam heeft, onder de ideologisch bevlogen leiding van Femke Halsema, die een enorm ‘gat in haar hand’ heeft, een schuld opgebouwd van acht miljard. En elke nieuwe begroting laat een tekort zien, waardoor de schuld nog verder toeneemt. Per inwoner staat de gemeente nu tegen de tweeduizend Euro in het ‘rood’, achtduizend Euro per doorsnee gezin, waarbij veel gezinnen niet alleen geen ruimte hebben om bij te dragen aan het aflossen van die schuld, maar het zonder subsidie zelf al niet redden. Directe subsidie, via uitkeringen, toeslagen en dergelijke, of indirecte subsidie op alle activiteiten waar zij gebruik van maken. Van de ‘kinderopvang’, het ‘schoolreisje’, het onderwijs zelf, of de bibliotheek, en noem maar op. Zeker nu er ‘zwaar weer’ aan zit te komen, economisch gezien, zou je zeggen dat Halsema de bakens wel zal verzetten. Maar nee. Ze geeft een half miljoen weg aan haar vriend Klitschko in Kiev. Want de inwoners van die stad hebben het zwaar. Steeds als hun regering een pijpleiding of een olie-installatie die betaalbare energie levert aan Europa opblazen, dan reageren de Russen door in Oekraïne het netwerk voor de levering van elektra aan te vallen. En nu leveren Slowakije en Hongarije ook geen stroom meer aan Oekraïne, omdat Zelensky gericht de oliepijpleiding aanvalt waardoor de olie stroomt die die landen nodig hebben om het lot van Amsterdam te voorkomen, een dreigend faillissement. Dat geld van Halsema gaat naar steun voor een land dat onlangs in de schijnwerpers werd gezet omdat Oekraïners ‘uit de omgeving van Zelensky’, tien procent of meer van al het gedoneerde geld ‘afroomden’ voor zichzelf, om er Bentleys, huizen in het buitenland, en gouden toiletpotten mee te kopen. Voorzover ze het niet overmaakten naar bankrekeningen in Israël en andere ‘ontvankelijke’ landen. Hoe simpel van geest ben je dan als je als burgemeester zo’n ‘gebaar’ maakt? 

Ons land staat stijf van de ‘Feel-Good’-wetgeving. Deze of gene politicus ‘signaleert’ een probleem. Zoekt meestanders. Produceert een onuitvoerbare wet die de burger op kosten jaagt, scheepsladingen ergernis opwekt, en tijd kost die men niet nuttig kan besteden door iets te produceren. Maar juristen, ambtenaren, controleurs, inspecteurs en ‘deskundigen’, naast tal van ‘bureautjes’, varen er wel bij. Het is niet alleen niet simpel, maar dat is ook precies de *bedoeling*. Hoe onmogelijker, en ergerlijker, hoe beter. 

De prijs van aardappelen, een traditioneel Nederlands product waar we dankzij van Gogh eer mee hebben ingelegd, omdat het voor de armen op enig moment het enige betaalbare voedsel was in de tijd dat hij het leven op het platteland vastlegde, is gedaald van zestig Euro per kilo in de corona-tijd, tot net iets meer dan twee Euro per kilo nu. Spotgoedkope import uit het onder de landbouwsubsidies bezwijkende Polen, en het door Halsema et al gefêteerde Oekraïne, kosten Nederlandse boeren hun broodwinning. Maar dan hadden ze ook maar jurist moeten worden, of een ‘bureautje’ op moeten starten om de administratie voor een VvE te doen, of iets in die geest. 

De aangetreden regering maakte, vanaf de aftrap duidelijk dat ze er niet voor de Nederlanders zitten. De kersverse bewindslieden pakten direct de telefoon op om Kiev te bellen, en te melden dat het ‘Kat in het Bakkie’ is. De enige toegestane ‘beroepen’ onder de regering van Jetten zijn: Wapenfabrikant, militair, docent, jurist, ambtenaar, bestuurder, politicus of (gesubsidieerde) groene- of ‘lifestyle’-activist. Zal mij benieuwen hoelang de bank nog krediet verstrekt met al die ontoerekeningsvatbare ideologen die ons de weg wijzen.

In 1967 schreef de Franse filosoof Guy Debord het boek ‘De Spektakelmaatschappij’, waarin hij felle kritiek uitte op de consumptiemaatschappij, omdat het authentieke leven in zijn optiek was vervangen door beelden en schijn. Zijn werk en denken had grote invloed op de ‘Beweging’ die eind jaren zestig in Europa zowel afstand nam van de gevestigde, conservatieve politiek, als van de op ‘vertegenwoordiging’ georiënteerde sociaal-democratie en het communisme. Hij zag meer heil in ‘directe’ democratie. Ook wel ‘anarchisme’ genoemd, in haar uitwerking als een a priori niet-gewelddadige bestuurlijke cultuur, waarvoor vele namen werden bedacht in die tijd. Zelf zag ik er ook wel heil in, maar nog in de jaren zeventig sloeg bij mij de twijfel toe. De kritische succesfactor was dat je te maken moest hebben met een ruime meerderheid aan redelijke, weldenkende mensen, die oplossingsgericht dachten. 

In de praktijk genereerde het echter ‘klimaatdrammers’ die premier konden worden, en haters zonder aanleg voor diplomatie die op de post van minister van buitenlandse zaken belanden, terwijl lokale bestuurders zich weinig of niets gelegen lieten liggen aan wat de mensen in dat dorp, die gemeente, die plaats of provincie in meerderheid wilden, of de logische argumenten die ze aanvoerden. Echter, en dat is wel iets om serieus bij stil te staan, lukte het in ons eigen land wel om de welvaart en het welzijn naar een hoger niveau te tillen, *terwijl* we de productie van goederen in de ban deden, en ons nagenoeg geheel toelegden op consumptie van goederen en diensten. In theorie kan dat niet werken, tenzij producenten elders bereid zijn jou te leveren wat je nodig hebt, feitelijk zonder tegenprestatie. Maar dan belanden we in feodale structuren, en dat kan nooit lang goed gaan. 

Op zich werd dat ‘denken’ van Debord, maar ook van mijzelf, gedreven door het besef dat automatisering leidde tot productieverhoging per werknemer, waardoor er steeds minder werknemers nodig waren om aan de vraag te voldoen. Dan kon je genoegen nemen met grotere werkloosheid, en grote groepen die als gevolg daarvan geen betaalde arbeid hadden, en het moesten stellen met wat er aan sociale voorzieningen beschikbaar was, of je kon het ‘schaarse’ werk beter spreiden, wat in de praktijk leidde tot ‘nivellering’. Of je kon goederen en ‘diensten’ gaan produceren waar eigenlijk niemand op zat te wachten, en zonde van de schaarse grondstoffen, en de energie, alsmede onze eigen ‘quality time’. Pure verspilling. 

Toch werd het dat laatste. Sterker nog, zelfs mensen die in de jaren vijftig en zestig nog overwegend ‘thuis’ zaten, om voor de kinderen te zorgen, boodschappen te doen, te wassen en te koken, vooral vrouwen, werden aangespoord om betaald werk te zoeken, zodat ze de mensen konden betalen die deden wat zij daarvoor zelf zonder formele vergoeding deden. En we noemden het ‘progressie’. Ik zag het meer als ‘bezigheidstherapie’ die verantwoordelijk was voor gigantische verspilling. Zonder overigens het standpunt te betrekken dat vrouwen maar één recht hadden, en dat was het ‘aanrecht’. Noch had ik grote behoefte om mensen te *verbieden* om ergens carrière te maken, indien dat evident bijdroeg aan hun levensgeluk. Wel waarschuwde ik zelf destijds al dat er vervelende kanten aan zaten, zoals een prijsopdrijvend effect in de woningmarkt, en in andere sectoren, waardoor we gaandeweg terecht zouden komen in een situatie waarin niemand het zich nog kon *veroorloven* om te leven zoals de ‘vrije burgers’ in de voor ons liggende eeuwen als ideaal hadden, en wat de arbeidersbeweging had gestimuleerd om te vechten voor een groter aandeel in de opbrengst van wat zij met hun arbeid hielpen produceren. 

De door mij frequent bekritiseerde ‘Service Maatschappij’ was, ironisch genoeg, deels het gevolg van het streven naar meer ‘directe’ democratie, in die zin dat het leidde tot een totale wildgroei aan bestuurlijke lagen, gesubsidieerde bemoeizucht, en academies vol ‘experts’, alles betaald door de gemeenschap, die via hun instituten het benodigde geld binnenharkt door producenten die hun goederen aan ons leveren te trakteren op kosten. Niet slechts een weelde aan verschillende vormen van belasting, die tussen de producent en de consument in staan, en er voor zorgen dat de prijs van het product spectaculair stijgt alvorens het de consument bereikt. Maar tevens door een spinnenweb aan constructies in de ‘bankenwereld’ die de producent opzadelen met rente en aflossing, en ‘aandeelhouders’ die allemaal meeprofiteren, zonder iets te hoeven doen. Een systeem dat dreef op het gegeven dat er in de wereldhandel slechts enkele ‘munten’ werden geaccepteerd om rekeningen te vereffenen, met steeds ‘onze’ banken die kosten en rente in rekening brachten. 

In ons deel van de wereld waren er feitelijk twee stromingen die zich bewust waren van de kwetsbaarheid van dat NeoFeodalistische systeem, waarin Westerse landen functioneerden als de ‘Geldadel’. Enerzijds mensen die propageerden dat we met grote voorrang de consumptie terug moesten dringen, in het bijzonder van spullen die we niet nodig hadden, om uitputting van de aarde te voorkomen, en te verhinderen dat schaarste ons zou inspireren tot iets in de geest van de ‘Hunger-Games’. Anderzijds mensen die propageerden dat we op zoek moesten gaan naar nieuwe ‘wingebieden’ voor grondstoffen, innovatieve manieren om energie op te wekken, en juist vol gas moesten geven om menselijke arbeid uit te bannen, bij gelijktijdige versterking van het sociale fundament. Ik bevind mij in die tweede groep, zonder de ogen te sluiten voor het grote gevaar van spilzucht, en het risico dat we terechtkomen in een strijd van iedereen-tegen-iedereen op jacht naar (de controle over) de schaarse grondstoffen. 

De gruwelijke realiteit is dat we in het Westen nu opzichtig oorlogen ontketenen tegen ‘grondstofrijke’ landen, *terwijl* we middels ‘regelgeving’, sancties en kostenverhogende maatregelen andere volkeren hun toegang tot welvaart en welzijn proberen te ontfutselen. We hebben absoluut geen problemen met het scheppen van de condities voor ‘Hunger Games’ in de wereld. In Cuba, Iran, Rusland, China, Oekraïne, Venezuela, India, Irak, Syrië, Libië, en zelfs niet in Europa als Rusland, China en Iran koppig standhouden. En al het geld dat *had* moeten gaan naar innovatie die uiteindelijk zou leiden tot een afnemende vraag naar menselijke arbeid over de hele linie, wordt beperkt tot wat een kleine elite nodig heeft om het zonder ons te kunnen stellen. En daar werken we aan mee! Hoe is dat in Godsnaam mogelijk? ‘Wat zat er in die vaccins’, vroeg ik al eens min of meer schertsend, omdat ik er met mijn hoofd niet bij kan. 

Tegelijk constateer ik dat, ofschoon we niet massaal in opstand komen tegen deze ontwikkelingen, en apathisch kennis nemen van alle oorlogshandelingen die uit onze naam gehakt maken van de geciviliseerde wereld, je niet kunt zeggen dat we gretig instemmen met de creatie van een wereld waarin u en ik niks meer zullen bezitten, en ook geen waarde meer hebben voor de ‘eigenaren’, de elite, of het moest zijn als iets waar het Netwerk rond Epstein nu voor in de schijnwerpers staat. Het lukt ons alleen niet om de handen ineen te slaan en ons ertegen te verzetten. Dat vind ik fascinerend. Hoe een vorm van wat Karl Marx aanduidde als ‘warenfetisjisme’, bij ons aangevuld met ‘dienstenfetisjisme’, ons tot makke schapen reduceert die, met ons ‘schermpje’ in de hand, richting de ondergang voert. Consumerend wat beschikbaar is. Scrollend tot we iets vinden wat ons boeit. Tot het verveelt. 

Jetten als ‘klimaatdrammer’, en Sjoerdsma op ‘buitenlandse zaken’ gaan ons gegarandeerd ‘spannende avonturen’ laten beleven die klauwen met geld kosten, en ons dichter bij het ideaal brengen van een wereld waarin wij niks meer bezitten, en ons leven zinloos is, waar iedere zingeving uit is gesloopt, met louter hypes, leugens, beelden en prikkels die samengenomen het kader vormen van een gehoorzaamheidstest. Nee, die oorlog met Iran (en Rusland en China) gaat niet over het atoomprogramma van dat land. En ja, die oorlog met Rusland op haar eigen grondgebied, en dat van Oekraïne, gaat over gebiedsuitbreiding van de NAVO en de EU waarbij geweld niet wordt geschuwd, teneinde de controle over de grondstoffen in de wereld te bemachtigen. Zodra de robots zover zijn dat ze het van ons over kunnen nemen, zijn die hypes, leugens, beelden en prikkels die van ons gretige cheerleaders maken niet meer nodig, maar wat rest ons dan nog, behalve de ‘Hunger Games’? 

Bij enige wedstrijd die gaat van start tot finish is het helder wie er als eerste over de meet komt. In sommige sporten zegt dat niet alles, omdat er wordt gewerkt met categorieën en ‘handicaps’, en dan is er nog de optie van de ‘diskwalificatie’, en het gegeven dat sommige wedstrijden zijn opgeknipt in verscheidene rondes. Iets in die geest zie je ook bij oorlogen, waarbij de uitslag van de ‘Eerste Wereldoorlog’ slechts een tussenstand is, want er komen nog een ‘Tweede’ en ‘Derde’ inning. Een ‘Vierde’ lijkt onwaarschijnlijk. Maar dat zeiden we na de ’Tweede’ ook.

De ‘Eerste’ mondde uit in een ‘War of Attrition’, waarbij Rusland als eerste uitgeput afhaakte, en daarna Duitsland, nadat de Amerikanen zich ermee gingen bemoeien. De ‘Tweede’ werd beslist op het slachtveld, waarbij de ‘As-landen’ roemloos in het stof beten en de geallieerden wonnen. De ‘Derde’ is een ‘slow burner’, maar in München zijn ze de huid van de Russische Beer vast aan het verkopen. Van de geplande kort oorlog tussen Oekraïne en Rusland die overtuigend gewonnen zou worden door Oekraïne, dankzij de sancties van de NAVO-landen, is niks terechtgekomen. 

Op dit blog heb ik al geschreven dat Rusland de ‘War of Attrition’ tegen de NAVO feitelijk al heeft gewonnen. De NAVO-landen waren totaal niet voorbereid op een langdurige ‘artillerie-oorlog’ met Russisch luchtoverwicht, en ze hadden Oekraïne daar ook niet voor uitgerust. Oekraïne zelf was al voor het eind van 2022 klaar, maar dankzij de steun van de NAVO-landen, die hun complete inventaris op de trein en de boot naar Oekraïne zetten, zwijgen de kanonnen nog altijd niet. En als het aan Zelensky en zijn ‘Golden Potty’-crew ligt, dan gaat dat ook in 2026 niet gebeuren. De NAVO als organisatie steunt hem daarin van harte, maar verscheidene NAVO-landen hebben twijfels, of roepen dat het welletjes is. Nederland niet. Ons land staat vooraan met pleidooien voor méér oorlog met Rusland. Voor een deel uiteraard ook het gevolg van Rutte’s ‘prachtbaan’ als secretaris generaal bij de NAVO, die hem het recht geeft om ‘Daddy’ te zeggen tegen Trump, en als ‘primus inter pares’ de andere kinderen in het gareel te tremmen als ze een grote mond opzetten, of niet willen doen wat ‘Daddy’ bevolen heeft. Zoals het omkeren van de spaarpot, en de eigen welvaart slopen. 

In tijden van oorlog gaan alle regels overboord, iets wat ‘Daddy’ wel begrijpt, maar de kinderen hebben er moeite mee, en tot nog toe aarzelen de Russen, de Chinezen en Iran, de belangrijkste tegenstanders van ‘Daddy’, ook. Als die landen de ‘handschoenen’ ook uittrekken, komen we terecht in de volgende fase. Dan volstaat ‘Attrition’ niet langer. Toch willen geen van de partijen die hier het verschil kunnen maken een alles vernietigende nucleaire oorlog. Rusland, Iran en China willen een diplomatieke oplossing, die de NAVO, met de Verenigde Staten voorop, vooralsnog blokkeren. Dan heb ik het over een vergelijk waardoor het hele idee van een ‘Unipolaire’ wereldorde ten grave wordt gedragen, en we terugkeren naar een ‘Multipolaire’ wereld, waarin elk land zelf maar moet zien de eigen broek op te houden. 

Nog tot aan de aftrap van de ‘Speciale Militaire Operatie’ in februari 2022, als een antwoord op de verklaringen die vanuit München de wereld in werden geslingerd over een toetreden van Oekraïne tot de NAVO, en nucleaire wapens op het grondgebied van dat land, naast de onopgeloste kwestie rondom de ‘Donbas’, omdat Oekraïne het ‘Minsk-Akkoord’ domweg negeerde, en de ‘Donbas’ ook bleef beschieten, dacht Poetin kennelijk dat landen als Duitsland en andere Europese landen die wel voeren bij de goedkope olie, het gas en de grondstoffen uit Rusland, en de groeiende handel met dat land, minimaal een matigende invloed uit zouden kunnen oefenen op de Haviken. Dat bleek een misrekening. 

Met de komst van Trump zag Poetin mogelijkheden om tot een ‘Deal’ te komen, en die ligt ter tafel. Herstel van de normale betrekkingen, volop investeringskansen voor Amerikaanse bedrijven, respect voor de Dollar als handelsmunt, wat betekent dat Rusland weer toegang dient te krijgen tot ‘Swift’ en haar tegoeden, en gezamenlijke ontwikkeling van het Poolgebied, naast coöperatie op verscheidene andere gebieden waar de Amerikanen inmiddels achterlopen. De omvang van het pakket is triljarden waard, en biedt de Verenigde Staten de kans om zich te herpakken op een manier die Trump voor ogen staat. Maar ook Trump is niet de baas in de Verenigde Staten, en daarnaast heeft hij zich het afgelopen jaar van zijn meest verraderlijke kant laten zien. Zijn openlijke pleidooi voor een wereld waarin de ‘sterkste’ de dienst uitmaakt genereert in Europa enig ongemak, maar hoe overtuig je Trump dat die ’sterkste’ niet de Verenigde Staten, noch de NAVO is? Liefst zonder potten te breken. 

Net als velen in de Westerse wereld zijn ze in Moskou, en vermoedelijk ook in Beijing en Teheran tot de slotsom gekomen dat Trump niet meer is dan de ‘zetbaas’ van het Netwerk dat nu in de schijnwerpers staat vanwege Epstein. Lavrov heeft het over een ‘Satanisch’ netwerk van totaal gewetenloze lieden. Een Netwerk dat haar tentakels in elk Westers politiek systeem heeft zitten, en mogelijk ook de systemen in Rusland, China en Iran is binnengedrongen op een wijze die beslissend kan zijn voor de uitkomst van de ‘Derde Wereldoorlog.’ In China is recent een generaal aan de kant geschoven, en Westerse mogendheden roepen Chinezen op cruciale plekken binnen de overheid op om contact te zoeken met Westerse Veiligheidsdiensten. Dankzij die ‘Epstein Files’ weet iedereen nu welke jonge vruchten er op hen liggen te wachten als men bruikbare informatie heeft. De ‘Fanfare’ in München die de overwinning vast muzikaal omlijst met zang en dans van ‘wereldleiders’ die zelfs in eigen land al onsterfelijk impopulair zijn, zie ik meer als het vertoon voor een bokswedstrijd, waar de titanen worden voorgesteld aan de pers. 

Terwijl de strijd in Oekraïne nog zeker niet gestreden is, lijkt het inmiddels onafwendbaar dat de Verenigde Staten binnenkort Iran aan zullen vallen. Reza Pahlavi was, evenals Zelensky, in München. Hij is de zoon van de Shah die werd verdreven uit Iran tijdens de revolutie die het huidige, complexe, theocratische systeem aan de macht bracht, met de hoogste geestelijke leider als een onverkozen ‘Hoge Raad’, en verkozen vertegenwoordigers met haar regering daaronder. Maar voorzover de Amerikanen hier, net als in Venezuela, zonder last of ruggespraak de aanval zullen openen, is niet gezegd dat Pahlavi hun kampioen is. Machado bleef in Venezuela ook buiten beeld, en Pahlavi heeft niet eens een ‘Nobelprijs’ in de aanbieding om Trump mee te versieren. En wie denkt nog dat het wel goed zal komen tussen Zelensky en Trump?

In eerste instantie hadden de Amerikanen één ‘Strike Force’ richting Iran gestuurd, maar dat worden er binnenkort twee als de USS Gerald Ford met haar vlooteenheden is opgestoomd naar het Golfgebied, waar ze zich zullen voegen bij de USS Abram Lincoln, een ander vliegdekschip. Zekere ‘bronnen’ hebben het ook over de USS George H. W. Bush met haar vloot, maar die bevond zich twee dagen geleden nog net ten oosten van Florida, met een noordelijke koers, wat meer duidt op inzet in een operatie om die Russische tanker die op weg is naar Cuba te stoppen, of anders stoomt die ‘Super Carrier’ op om deel te nemen aan een nieuwe NAVO-oefening in het Noordpool-gebied. Hoe dan ook, Iran heeft glashelder gemaakt dat het land deze keer met alles wat het heeft terug zal slaan als de Verenigde Staten aanvalt. China en Rusland hebben het land materiaal gestuurd dat suggereert dat er ook militairen bijgeleverd werden. Bij de aanval in juni vorig jaar zou Azerbeidzjan haar luchtruim, en mogelijk zelfs bases, beschikbaar hebben gesteld. Andere landen, zoals Irak, hadden simpelweg geen keuze. Maar nu lijken landen in de regio niet happig om ruim baan te maken voor de Amerikanen. 

U moet het mij maar vergeven, maar ik weet hoegenaamd niet hoeveel kans Iran heeft om een Amerikaanse aanval te overleven. Ik mag aannemen dat Iran bij de eerste tekenen Israël onder vuur neemt. De vorige keer was dat ver boven verwachting effectief. De luchtafweer van de NAVO-landen biedt geen sluitende verdediging tegen de Iraanse hypersone raketten, en de productie van luchtafweer raketten schiet hopeloos tekort. In hoeverre wapensystemen die Iran bezit, zelf heeft ontwikkeld, of gekregen van de Russen of de Chinezen, of Noord-Korea, een serieuze bedreiging vormen voor die vliegkampschepen kan ik u ook niet vertellen. Een schip is een bewegend doelwit, maar daarmee is het nog niet onkwetsbaar. Vroegtijdige detectie van een lancering verhoogt de kansen van een oppervlakte-eenheid om te ontkomen aan een raket die met hoge snelheid nadert, en slechts zeer beperkt manoeuvreerbaar is in de ‘terminal phase’. Geen probleem als die raket is uitgevoerd met een nucleaire springlading. Dan is nabijheid al wel voldoende om zo’n bakbeest van een schip uit de vergelijking te halen, maar dat is voor Iran geen optie. Dichterbij kruipen met een onderzeeër, en die een raket af laten vuren verkleint de waarschuwingstijd, maar vermoedelijk krijgt zo’n onderzeeër maar één kans. En heeft Iran dergelijke onderzeeërs? Ja, voor de wateren rond Iran, tussen de 23 en 26, bewapend met torpedo’s en raketten. Maar krijgen ze de kans om dicht genoeg bij een ‘Strike Group’ te komen? Die zal niet voor de kust bij Bandar Abbas voor anker gaan. 

Omgekeerd betekent een grotere afstand tot de kust ook dat Iran Amerikaanse aanvallen vroegtijdig kan ontdekken. Volgens mijn informatie heeft China radarsystemen geleverd die ook ‘stealth’ vliegtuigen kunnen zien, en voorzover mijn informatie reikt zijn de luchtafweersystemen die de Russen en de Chinezen produceren beter dan wat de NAVO-landen in de etalage hebben. Maar staan die nu ook in Iran? En nogmaals, als de Russen en de Chinezen dat soort detectie- en wapensystemen geleverd hebben, dan kwamen de ‘poppetjes’ die ze moesten bedienen mee. Dus dan schieten de Amerikanen op de Russen en de Chinezen, en zij schieten op de Amerikanen. Iran is dan niet een ‘proxy’ zoals Oekraïne dat is voor de NAVO, en de Russen en de Chinezen staan dan echt voor de keuze hoe ze Iran kunnen laten winnen. Dat is anders voor de NAVO in Oekraïne, waar het alleen Oekraïeners zijn die sneuvelen. Op een verdwaalde ‘adviseur’ en ‘huurling’ na. En dan zit je toch echt midden in een ‘Derde Wereldoorlog’. 

Alleen al om de kansen voor de NAVO niet op voorhand te verprutsen, zal er druk op de Europese landen komen om het front te ‘verbreden’ door Rusland de oorlog te verklaren, voorbij wapenleveranties en steun aan de ‘Golden Potty’-crew. Kaja Kallas zei in München dat Europa en de Verenigde Staten elkaar hadden, terwijl Rusland er helemaal alleen voorstaat. Zit er een ‘Uit’-knop op die vrouw? En op al die andere ‘Willing’ types op zoek naar een koper voor de huid van de Russische Beer?

Overal oorlog, oorlogshandelingen, en oorlogen in voorbereiding. Tot nog toe niet op het grondgebied van NAVO-landen, en China houdt het ook nog droog, maar er wordt serieus rekening mee gehouden dat daar ergens in de toekomst verandering in gaat komen. Wel zijn de NAVO-landen bij praktisch al die oorlogen betrokken, grotendeels als instigator. In München zijn ze bijeen om de plannen voor de toekomst te bespreken. Rutte zei tijdens een vluchtige ontmoeting met de pers dat ze zich voorbereiden op confrontaties over de hele wereld, met een focus op oorlog met Rusland en China. Niet slechts aan de grenzen. Maar dat was natuurlijk allang duidelijk. 

Volgens Lavrov is onderhandelen met de Verenigde Staten verder zinloos. De ‘gesprekken’ in Alaska hadden de Russen op het verkeerde been gezet, zoals ook het geval was bij de gesprekken tussen Iran en de VS vorig jaar. Terwijl de partijen daar met elkaar in overleg waren, lanceerden de VS en Israël een aanval, die volgens de meeste ‘waarnemers’ tot doel had de top in Iran uit te schakelen, en een ‘regime change’ in gang te zetten. Die opzet mislukte, en Israël kreeg het zwaar te verduren. Er kwam een eind aan de vijandelijkheden op dringend verzoek van Israël, volgens die ‘waarnemers’, nadat de VS locaties waar uranium werd opgewerkt had gebombardeerd. Waarop Iran nog een symbolische aanval uitvoerde op een reeds geëvacueerde Amerikaanse basis. 

Die bombardementen van de VS waren volgens Trump een enorm succes. Maar volgens ‘waarnemers’ die ik volg was het een enorme mislukking. Hoe het ook zij, ze zitten weer rond de tafel, nadat een poging om middels uitgelokte protesten, en de ‘Maidan-Format’ (‘demonstranten’, infiltranten dus, die zowel agenten als échte demonstranten doodschieten, met door Israël geleverde wapens volgens Israëlische media, en ’Star-Link’ verbindingen die door Rusland werden gestoord), eveneens op niks waren uitgelopen. Ook deze keer lijken die onderhandelingen slechts bedoeld om Iran in slaap te wiegen, terwijl de VS en Israël zich opmaken voor de derde ronde. Er wordt ijverig gespeculeerd over de vraag of Trump nou wel die oorlog wil, of dat hij aarzelt, maar gedwongen wordt. Wat maakt het uit? 

Wat wel uitmaakt, is dat de Russen, maar meer nog de Chinezen, deze keer veel nadrukkelijker ‘kleur’ bekennen, zo te zien. Waar het de Russen betreft past het ook in het beeld dat Lavrov schetst. Eerder had het ‘Kremlin’ nog wel hoop op een ‘deal’ met Trump, maar nu die hoop vervlogen is, vooral ook na de drone-aanval op Valdai, waar Putin verbleef, waar de Russen de ‘lange arm’ van de CIA in zagen, hoeven ze zich niet meer in te houden om het broze contact overeind te houden. Critici van Poetin in Rusland, en in de wereld van verscheidene ‘waarnemers’ die ik volg, stellen dat de Russische president te goed van vertrouwen was. De NAVO en ‘woord houden’ zijn twee volkomen onverenigbare grootheden. En nee, met Trump in het Witte Huis is daar geen verandering in gekomen. En ook daar stellen sommigen de vraag of Trump wel die kant op wil, of dat de ‘Epstein-Kompromat’ maakt dat anderen de dienst uitmaken. Wat maakt het uit? 

Het zou iets uitmaken als er ergens binnen de NAVO nog de wil is om te de-escaleren, maar alle seinen staan op ‘Groen’ voor verdere escalatie. Voor een deel gaat men er in NAVO-kringen vanuit dat Rusland, met name, maar ook Iran, uiteindelijk de handdoek in de ring zullen moeten gooien, terwijl China opzichtig tracht te voorkomen om betrokken te raken. Die ‘denkers’ zien het rooskleurig in, met wisselende prognoses waar het de kwestie betreft van hoeveel tijd er nog in gaat zitten voordat de NAVO-vlag overal in de wereld fier in top gehesen kan worden. De hele wereld één groot ‘Venezuela’. Omdat het simpelweg onmogelijk is voor een ‘waarnemer’ om te weten wat de NAVO aan verrassingen in huis heeft, en welke verrassingen Rusland, Iran, en China nog op de plank hebben liggen, ga ik geen predicties doen. Ik heb het daarbij niet uniek over wapens, maar ook over’ Kompromat’, economische- en ‘cyber’ wapens, en hoe succesvol de moordaanslagen zouden kunnen zijn waar de NAVO patent op heeft. 

Zoals betoogd op deze pagina’s maakt het voor de NAVO-landen zelf weinig uit welk ‘poppetje’ ergens de leiding heeft, maar dat is anders in het geval van de drie landen die het doelwit zijn van de NAVO. Dat vloeit voort uit de nationalistische structuur van landen die binnen de BRICS samenwerken, maar niet bij elkaar in de keuken staan. Binnen de NAVO berust de macht niet bij het staatshoofd, maar bij een kliek die de plannen maakt, een ‘cabal’ dat zich ten doel heeft gesteld een ‘Unipolaire’ wereld te realiseren waarin de macht van de ‘Dollar’ onaantastbaar is. Voor de BRICS-landen is dat in zoverre een probleem, dat zelfs al zien ze mogelijkheden om tot een vergelijk te komen met de NAVO-landen, het onmogelijk is om vast te stellen bij welk ‘loket’ je moet zijn. Trump? Netanyahu? Lindsey Graham wellicht? Epstein’s opvolger? Ursula von der Leyen? Macron? Merz? Starmer? Rutte? Mijn antwoord? Geen van die genoemde personen kan namens de NAVO onderhandelen, over wat dan ook, en ervoor zorgen dat de NAVO de afspraken nakomt. 

China lijkt nu niet langer passief te zullen blijven, gezien de aanwezigheid van vlooteenheden in de nabijheid van Iran, die echter niet de capaciteit hebben om ‘kinetisch’ het verschil te maken, maar wel op het vlak van ‘ISR’, het tijdig detecteren van vliegtuigen en projectielen die op Iran worden afgevuurd. Daarnaast lijkt het erop dat China de afgelopen tijd vliegtuigen vol apparatuur, en wellicht ook wapensystemen, heeft overgebracht die Iran wellicht meer mogelijkheden bieden om zich te beschermen. De Russen zouden ondertussen een tanker richting Cuba hebben gestuurd om het eiland de olie te leveren die het moet missen door de agressieve acties van de VS, die elk land dat olie levert aan Cuba bedreigt met sancties. Rusland is daar wel klaar mee, maar omdat de NAVO-landen zich volop bezighouden met piraterij, zal er wel een escorte met die tanker mee moeten. En als de VS, of een ander NAVO-land dan toch een poging wagen het schip te confisqueren, dan zal dat escorte wel in actie moeten komen. En niet met een waterkanon. 

Een confrontatie tussen de VS, of een ander NAVO-land, en Rusland of China staat niet langer met potlood in de agenda, maar met pen, en wellicht met grote rode viltstift, compleet met een uitroepteken. Dat hoeft niet op een locatie te zijn die, gezien de gebieden waar oorlogen aan de gang zijn, nog enigszins voor de hand liggen. Het kan ergens op open water, midden in een oceaan zijn. Een deel van de ‘denkers’ binnen de NAVO denken nergens over na, absoluut overtuigd van de eindzege. En andermaal: Waar ze die zekerheid vandaan halen weet ik niet, en kan ik ook niet weten. Zoals menigmaal onder de aandacht gebracht *wisten* ze bij de NAVO dat de kans op een treffen tussen Oekraïne en Rusland bijna honderd procent was. Maar men dacht aan een korte strijd die snel beslist zou worden in het voordeel van de NAVO, in het bijzonder als Rusland zou vallen voor de verleiding om Kiev in te nemen, een vazal neer te zetten als president, en de overwinning uit zou roepen. Maar zelfs als dat niet het geval zou zijn, of als het zou mislukken, zouden de economische sancties het land in minder dan geen tijd op de knieën dwingen. 

Dat laatste viel niet slechts tegen, maar het is mijn stellige overtuiging dat Rusland veel meer doet dan zich ‘kranig weren’. En ik zie de economie van de EU-landen aanmerkelijk eerder instorten dan die van Rusland. Om je economie overeind te houden, heb je energie en grondstoffen nodig, waarvan de EU zich vakkundig heeft afgesneden. En Oekraïne wordt met elke nieuwe dag een zwaarder blok aan het been. De VS leveren nog steeds wapens, maar de EU-landen betalen ervoor. En waar Oekraïne werd beschouwd als een land met een groot potentieel voor de EU, staat het nu stijf bovenaan in het ‘uitgaven’ rijtje van het kasboek. En daar gaat de eerstkomende decennia ook geen verandering in komen. Zeker niet als de EU instemt met Zelensky’s plan om een ’staand leger’ van 800.000 militairen in het leven te roepen, waarvan de soldaten voortaan een fatsoenlijke loon, plus ‘gevarengeld’ zouden moeten krijgen, zoals in Rusland, inplaats van ‘dienstplichtigen’ die in Oekraïne nu de kolen voor hem uit het vuur moeten halen. En ik zeg het nog maar een keer luid en duidelijk: Voor de Russen is dit geen ‘War of Conquest’, maar een ‘War of Attrition’. Niet met Oekraïne als tegenstander, maar de hele NAVO. En 800.000 beroepsmilitairen, met ‘gevarengeld’, betekent dat de EU krom zal moeten liggen om dat geld op te hoesten, terwijl die 800.000 militairen geen bijdrage kunnen leveren aan productief werk. 

Nou is economie een beetje een vreemd ‘vak’, en geloof het of niet, maar Oekraïne heeft plannen om in EU-landen fabrieken op te zetten voor de productie van munitie en wapens, te betalen door de EU-landen, die negentig miljard hebben toegezegd, maar waarvan Oekraïense oligarchen dan de eigenaar zullen zijn. Waarbij wapen- en munitieproducenten in ons deel van de wereld particuliere bedrijven zijn, die *winst* moeten maken, en de CEO rijk moeten maken. Van uw en mijn belastinggeld. Die winnaars zullen uiteindelijk niet gevraagd worden de geschiedenis te schrijven, zo komt het mij voor. Dat ‘Balletje-Balletje’ bevordert slechts de ‘Attrition’ van de EU. Waar Merz en von der Leyen elkaar nu in de haren zijn gevolgen, omdat Merz meent dat alle regel-rompslomp de oorzaak is van de slechte staat van de Duitse economie, terwijl von der Leyen denkt aan een tweedeling binnen de EU, met enerzijds de ’Sterke’ landen, en anderzijds de ‘Zwakke Broeders’, om de vastgelopen economie weer een impuls te geven, wat Duitsland een arm en een been gaat kosten. Maar bedenk dan dat Nederland in dat raamwerk ook een ’Sterk’ land is, dat drijft op de service-industrie, evenals Polen, dat drijft op EU-subsidies voor haar landbouw. Wat gaan we doen? ‘Woke Aardappelen’ produceren?