Jammerjoh

Gisteren publiceerde ik een artikel over ‘Magical Thinking’ op het ‘In English’ gedeelte van dit blog. We geven ons er allemaal wel eens aan over. We zien niet hoe het goed kan gaan, maar wie niet waagt, die niet wint. Vooruit met de geit! Als je elk risico altijd wilt uitsluiten, komt er niets uit je handen. 

Er zijn echter ‘takken van sport’ waar het risico zó groot is, dat een vangnet, of andere weloverwogen veiligheidsvoorzieningen feitelijk niet mogen ontbreken. Het risico voor menselijk leven, de kwaliteit van dat leven, of materiële schade die ‘niet te overzien’ is, dicteren dat je er even *goed* over nadenkt voordat je je handtekening bij het kruisje zet. In bepaalde gevallen kosten de veiligheidsvoorzieningen praktisch niets. In andere gevallen zijn ze behoorlijk kostbaar. Vliegtuigen voor commercieel gebruik zijn nagenoeg altijd uitgerust met twee of meer motoren, en vallen onder regelgeving die dicteert dat er altijd één motor uit moet kunnen vallen op het meest kritische moment, doorgaans aan het eind van de startbaan, nét voordat het vliegtuig gaat vliegen, vol beladen. Valt er daarvóór een motor uit, dan moet het vliegtuig kunnen stoppen voor het beton ophoudt. Maar in afgelegen gebieden vind je soms éénmotorige vliegtuigjes die onder andere regels vallen. Valt daar de motor uit, dan is dat niet zelden ‘einde bericht’ voor de inzittenden, tenzij er overal vlakke open veldjes zijn zonder obstakels onderweg van ‘A-naar-Beter’. 

Overheden dienen zich immer terdege bewust te zijn van het risico als ze beslissingen nemen. Veel van mijn artikelen gaan over dát spanningsgebied. De ene keer licht ik bestedingsdoelen eruit zonder enig rendement, met de kanttekening dat er in mijn optiek bestedingsdoelen zijn die wél renderen, of die een hogere prioriteit zouden moeten krijgen. Met als observatie dat als het geld ‘op’ is, het kopen gedaan is. Wat als punt van zorg uiteraard vooral opgaat voor bestedingsdoelen zonder rendement en zonder aanwijsbaar nut. Overigens een niet zo heel eenvoudige kwestie, want wat in de ogen van de één totaal ‘weggegooid geld’ is, blijkt via omwegen toch te renderen. Een gesubsidieerde ‘Gay Pride’ boottoer door de grachten van Amsterdam trekt toeristen en bezoekers aan, die weer zorgen voor omzet bij de middenstand en vervoersmaatschappijen, of uitbaters van peperdure parkeerplekken, waardoor het geld blijft ‘rollen’. Maar dan moet je wel tevens de kosten goed en eerlijk in kaart brengen. Niet alleen voor de gesubsidieerde ‘organisatie’, maar voor de maatschappij als geheel. Zo’n burgemeester die er tijd voor vrij moet maken, en politiediensten zijn niet gratis.

Een ‘cadeaubon’ voor mij, als criticus, is het slopen van dammen en waterkeringen in heel Europa sinds de jaren negentig, ‘om de natuur te herstellen’. Mijn kritiek heb ik niet onder stoelen of banken gestoken, omdat de consequenties evident schadelijk zijn, gelet op het nieuws zoals dat inmiddels dagelijks tot ons komt. Droogte in de zomer, gebrek aan blus- en drinkwater, minder waterdamp in de lucht, wat cruciaal is voor wolkenvorming. En als het een keer goed hard regent, overstromingen en bijbehorende schade aan infrastructuur, omdat niets het water nog tegenhoudt. Maar er zijn ook firma’s die er wel bij varen, en leven *dankzij* dat beleid. Zoals de fabrikanten van blusmiddelen en blushelikopters, en beleggers van congressen over ‘Klimaatverandering’. Alsmede de bouwers die na elke brand of overstroming weer volop werk hebben. 

Bij elke oerstomme beslissing van een overheid moet je je afvragen ‘Cui Bono’? Wie heeft hier voordeel bij? Hoe? En hoe lukt het diegene om anderen zand in de ogen te strooien? En in hoeverre heeft hij of zij erover nagedacht? Want zelfzuchtig handelen blindeert mensen doorgaans voor de gevolgen. De gevolgen voor anderen, en die voor hem of haar zelf op de wat langere termijn. Gevolgen die een korte-termijn winst kunnen doen omslaan in een slagaderlijke bloeding, of een infarct. Mijn standpunt is dat democratie geen toereikende veiligheidsklep is, omdat maar weinig mensen een ‘horizon’ hebben die verder reikt dan de eerstvolgende 24 uur. Dat klinkt wellicht als een absurde stellingname, omdat weerstand tegen beleid om de dialoog te voeden er altijd wel is. Maar zelden goed onderbouwd, met feiten en valide argumenten. Eerder op grond van sentimenten en emoties, en ‘stemmingmakerij’. Waarbij de overheid in ons deel van de wereld is uitgegroeid tot de grootste ‘stemmingmaker’ van allemaal, met peilloos diepe zakken, gevuld met belastinggeld, en coöpterende media waardoor het in de praktijk een koud kunstje is om burgers knollen voor citroenen te verkopen. 

Wat nodig is om dat tegen te gaan, is een doordachte ‘veiligheidscultuur’. En één van de meest cruciale onderdelen van dat ‘veiligheidsdenken’ dient te zijn dat autoriteiten buiten het eigen land geen zeggenschap hebben over de aanwending van publieke middelen die wij in ons land genereren. Al helemáál niet waar het gaat over zulke ‘maken-of-breken’ kwesties als oorlog of vrede. In die zin was een organisatie als de NAVO altijd al een gedrocht. Graag nog even onder de aandacht brengen dat het beroemde ‘Artikel 5’ geen *enkele* garantie biedt voor collectief optreden onder één commando indien één van de lidstaten wordt aangevallen. Het artikel bepaalt slechts dat elk land voor zichzelf een ‘passende reactie’ formuleert en implementeert. In alle gevallen waarin lidstaten aangewreven kan worden dat hun gedrag heeft geleid tot gewapend optreden tegen dat land, kun je uittekenen hoe bepaalde landen ervoor zullen bedanken om de burgers onder de wapenen te roepen. 

De volledig mislukte NAVO-strategie om Rusland finaal onderuit te halen door een gewapend conflict tussen Rusland en Oekraïne uit te lokken, heeft Nederland nu al vele miljarden gekost. Het ziet ernaar uit dat die moeten worden afgeschreven. Terwijl de sancties tegen Rusland, waar ons land een opzichtig pleitbezorger van was, ons trakteren op forse economische tegenwind, die nog kan aanwakkeren tot orkaankracht als Oekraïne *definitief* het onderspit delft. Wat overigens héél goed kan gebeuren via een machtswisseling in Kiev, en een opvolger van Zelensky die begrijpt wat voor spelletje de NAVO hier heeft gespeeld. In het verleden wees ik daarbij al naar Arestovich, en inmiddels heeft Zalushny zich erbij gevoegd. Twee volledig andere individuen overigens, en je moet je altijd afvragen of mensen oprecht zijn in deze steeds absurder wordende wereld. Maar wie ‘veiligheidsdenken’ voorop stelt, had *nooit* moeten beginnen aan dit avontuur. 

Dito waar het de grootschalige import van mensen uit andere delen van de wereld betreft. Of de transitie naar ‘alles elektrisch’, binnen het Nederlandse systeem, dat kampt met een gebrekkig netwerk, en een geprivatiseerde omgeving waardoor snel en efficient handelen praktisch is uitgesloten, en bovenmatig duur. De export van de industrie en het afbreken van de landbouw, of de introductie van de wolf, zijn eveneens voorbeelden van lichtvaardig genomen, of klakkeloos overgenomen beslissingen. Het ‘veiligheidsdenken’ staat los van moralistische of ideologische overwegingen. De enige vraag is: ‘Kan dit?’ Niet of het wenselijk of onwenselijk is. Het antwoord kan zijn dat het *niet* kan, hoe je het ook wendt of keert. Niet met wat je hebt, of tijdig kunt realiseren tegen acceptabele kosten. Of het kan *wel*, mits aan zekere voorwaarden wordt voldaan. ‘Magical Thinkers’ trekken zich daar hoegenaamd *niets* van aan. Ze gaan aan de slag, en zien wel. Ze zijn de leiders van de machtigste alliantie ooit, de rijkste gemeenschap, of bedenk het maar.

Hier op mijn blog heb ik veel aandacht besteed aan het ‘voorspel’ van de Tweede Wereldoorlog, waarbij ik onder andere heb uitgelegd waarom dat ‘Molotov-Von Ribbentrop’-pact voor de Sovjets én voor de Duitsers een vanzelfsprekende stap was, ervan uitgaande dat oorlog tussen hen onvermijdelijk was. De Sovjets, die de Britten en de Fransen in de jaren dertig de kop gek hadden gezeurd om samen een halt toe te roepen aan de opkomst van Duitsland, hadden tijd nodig om hun militaire structuur daar op voor te bereiden, hun industrie tot achter de Oeral te verplaatsen, en de wapenproductie flink op te schroeven. Daarnaast zorgde het binnen de Britse elite voor een grote schok, waar die ‘Peace in Our Time’-types dachten dat ze het zo konden plooien dat de Duitsers de Sovjets op de bek zouden slaan, en de Sovjets de Duitsers, waarna zij er met hun streepjespak, paraplu en bolhoed zo achteraan konden wandelen. De Britten waren dan ook *totaal* niet voorbereid op oorlog, en de Fransen hadden alles in hun Maginot-linie gestopt, waar de Duitsers in record-tempo omheen fietsten, tegen de tijd dat die twee landen bevangen werden door de vrees voor een, overigens imaginaire, Sovjet/Nazi-alliantie. De Sovjets waren de laatsten in een lange rij landen die zo’n type verdrag met Adolf sloten, in hun geval puur om tijd te winnen. Geheel anders dan dat Britse ‘Peace in Our Time’ verdrag, en identieke verdragen met Duitsland van andere Europese landen, zoals Finland, Italië, Hongarije, Roemenië en ga het hele rijtje maar langs.

De Britten dachten dat hun strategie van het opkweken van de Duitse militaire macht, via hun intensieve contacten op het niveau van de kredietverstrekking, en technische ondersteuning, gevoegd bij hun verdrag en samenwerking bij de initiële Duitse gebiedsuitbreiding, afdoende was om lekker lui achterover te leunen en af te wachten. Hadden zij iemand aan het roer gehad die had nadacht over Europese en Britse veiligheid, dan hadden ze het niet in hun hoofd gehaald. Uiteindelijk moesten ze, voor de tweede keer binnen vijftig jaar, gered worden door de Amerikanen, en bleven ze berooid achter. Churchill’s ‘Operation Unthinkable’, bedoeld om nog te redden wat er te redden viel door op te trekken met de resterende Nazi’s tegen hun bondgenoot, de Sovjet Unie, viel in het water omdat Roosevelt er geen oren naar had. 

Dus toen Poetin in 2007 waarschuwde voor een gewapend treffen tussen de NAVO en Rusland als de NAVO door zou gaan met ‘landjepik’, had ons land een *veiligheidsanalyse* moeten maken. Maar onze politici hadden dat uitbesteed aan de NAVO, in de overtuiging dat het allemaal wel goed zou komen. Niet dus. En wat nu? Kolen op het vuur, en maar kijken wat er nog te redden valt? Of ‘tikkie terug’ en opnieuw beginnen? Met inbegrip van het beantwoorden van de vraag of de NAVO nou iets toevoegt aan onze veiligheid, of er juist afbreuk aan doet? Identieke vraag waar de ‘Golfstaten’ en de Arabische landen zich nu ook voor gesteld zien. Formeel niet verbonden met de NAVO, maar operationeel wel, via hun relatie met de ‘Grote Baas’ van de NAVO, de ‘Decapitator in Chief’, de Verenigde Staten. De Europese ‘Coalition of the Willing’ loopt niet te koop met de steun die ze verlenen aan die agressieoorlog tegen Iran, Libanon en Gaza, maar ze zitten er tot de nek toe in, en het water stijgt ons tot de lippen. ‘Het komt vanzelf goed’. O ja? 

Voor de Russen is het in Oekraïne inmiddels vrij schieten, met als gevolg dat de complete militaire infrastructuur rond Kiev en andere grotere steden in dat land, met inbegrip van bedrijven die Amerikaans of Europees zijn, in de as worden gelegd. Geen luchtverdedigingsraketten meer. Nul. En zelfs daarvoor al niet genoeg productie. Geen toegang tot de benodigde ‘Rare Earth’ mineralen. Logistieke netwerk aan puin. Toegang tot de Zwarte Zee geblokkeerd. Alle geld om de illusie van een economie overeind te houden moet van de EU-landen komen. Die zelf ook achteruit fietsen dankzij de torenhoge kosten, die met elke nieuwe dag verder oplopen, terwijl de door sancties getroffen *eigen* industrie en huishoudens, met peperdure alternatieven voor betaalbare energie en grondstoffen, en zelfs een groeiend aantal eindproducten, dichtbij een fataal infarct zijn. 

Vertrouwen op de goede afloop vergt dat je goed voorbereid op reis gaat. En dat is niet hetzelfde als vertrouwen op een goed gevulde bankrekening, en een platinum credit-card. 

In een rechtsstaat wordt een rechtspersoon ontslagen van vervolging indien is vastgesteld dat betrokkene onschuldig is, cq niets te verwijten valt. Hier op mijn blog heb ik al stilgestaan bij het gegeven dat, waar een land van dat *principe* afwijkt, we te maken hebben met een ‘bananenrepubliek’, of hoe je het ook maar wilt omschrijven. En hoe ik zelf ooit werd veroordeeld door een rechter wegens ‘fout-parkeren’, ofschoon onomstotelijk vaststond dat ik het niet geweest *kon* zijn, omdat ik in een ver buitenland verbleef, op vakantie, met mijn enige huisgenoot, mijn minderjarige zoon, en ik de auto in de garage had achtergelaten. Maakte niet uit. ‘Kentekenovertreding’, en ik kon het wel betalen, dus niet zeuren. Volgende……..

Voordat ik nu verderga met mijn betoog wil ik graag even onderstrepen dat het prima toeven kan zijn in een ‘bananenrepubliek’. Zeker als je voldoende geld hebt, en ‘de juiste mensen kent’. En de rechter had gelijk, ik kon het wel betalen. Ik had zelfs een kostbare vrije dag opgenomen voor de ‘zitting’, die bovenop de onterechte boete kwam als prijs voor dit bewijs dat ons land niet langer een ‘rechtsstaat’ was. En nee, dat had ik mij vooraf niet gerealiseerd. Ik wist uiteraard dat er zoiets bestond als een ‘kentekenovertreding’, maar ik dacht dat als je kon aantonen dat jij die overtreding niet begaan had, je alsnog vrijgesproken zou worden. Daarmee was dat concept van een ‘kentekenovertreding’ nog niet verdedigbaar, in mijn optiek, omdat je eigen onschuld bewijzen ook niet thuishoort in een rechtsstaat. Maar dat schuld of onschuld geen verschil maakte in ons land, dat was voor mij een onaangename revelatie. Het betrof daarbij overduidelijk geen ‘dwaling’, en beroep tegen het vonnis was niet mogelijk. In de zaak die voorafging gebeurde het omgekeerde. Iemand die schuldig was aan ‘dubbel parkeren’, en dat ook ruiterlijk toegaf, werd om voor mij totaal onverklaarbare redenen vrijgesproken. Kende zeker mensen? 

Tot zover mijn ‘klacht’. Je kunt vervolgens twee dingen doen. Je erin vastbijten, of je erbij neerleggen. Vastbijten is zonde van je tijd en je energie als je denkt dat je volledig kansloos bent er ook maar iets aan te veranderen. En dat was al snel de conclusie die ik trok. Ons land, en haar ‘overkoepelende orgaan’, de ‘Europese Unie’, rond die tijd in opkomst als een ‘politiek orgaan’, cq ‘wetgever’, dreven meer en meer weg van ‘Wetgeving’ richting ‘Regelgeving’, en van ‘Rechtsstaat’ richting ‘Bananenrepubliek’. In het ‘hier en nu’ kent ons land, en kent de ‘Europese Unie’, geen waarde meer toe aan onwrikbare principes die traditioneel horen bij de rechtsstaat. De absentie van een Grondwet voor het Europese grondgebied is geen nalatigheid, maar een bewuste keuze. Althans, zo komt het mij voor. Er was een ongeïnspireerde poging om een Europese Grondwet aangenomen te krijgen, inmiddels alweer vele jaren geleden, maar die strandde op een overtuigend ‘Nee!’ in landen die er een referendum over hielden. Waarna zowel het referendum, als de Grondwet, en een gekozen ’Staatshoofd’, geschrapt werden, en Europa verder ging als een ondemocratische entiteit zonder Grondwettelijke bescherming van de burger tegen bestuurlijke willekeur. 

Andermaal: De absentie van een rechtsstaat, waarin alle burgers gelijk zijn voor de wet, en onschuldig tot het tegendeel *bewezen* is, houdt niet in dat het leven in zo’n land, of zo’n quasi federatieve samenleving, een hel wordt. Maar de kans daarop wordt beduidend groter. Zolang een ‘Benevolent Dictator’ zich over die gemeenschap ontfermt, schuurt het niet. Maar als die ‘Dictator’ zekere ambities heeft die haaks staan op uw en mijn directe belangen, dan nemen de spanningen toe. Het is niet gezegd dat de burger, en de rechtspersonen die eerder wel voeren bij het regime, zich realiseren wat de oorzaak is van de malaise. Sterker nog, velen zullen de willekeur die zich ontwikkelde mogelijk zelfs hebben ervaren als een bevrijding, omdat ‘eindelijk’ zekere lieden die teveel verdienden, of een te grote mond hadden, of verkeerde meningen, aangepakt konden worden. 

Terugverwijzend naar mijn eigen ervaring, met die onterechte boete wegens verkeerd parkeren, roep ik nog even in herinnering dat de rechter in kwestie oordeelde dat ik het wel kon betalen, wat hij er expliciet bij haalde als argument, hetgeen bij mij werkte als een rode lap op een rechtsstatelijke stier. En later kwam datzelfde argument nog een keer voorbij, waar een privaatrechtelijke organisatie mijn auto wederrechtelijk had weggesleept, waarbij een *andere* rechter de kant van die organisatie koos, ook al voldeed het ‘bewijs’ niet aan de criteria, en waren verklaringen die waren overlegd door de advocaat van de tegenpartij niet ondertekend door de werknemers die ‘gehoord’ waren. ‘Bananenrepubliek’. 

Waar het serieus pijn gaat doen, is niet waar u of ik in dat soort gevallen onterecht veroordeeld worden, ook al is dat problematisch. Waar het finaal uit de klauw loopt, is waar de ‘Dictatoriale Elite’ aan de top de vrije hand heeft op voorhand, omdat rechtsvervolging helemaal geen optie meer is in de praktijk. Hooguit organiseren ze een ‘parlementaire enquête’, of ‘Congressional Hearing’ om ‘lessen te trekken’, die vervolgens niet eens worden geïmplementeerd, terwijl zelfs ‘Fout ZIJN’ geen reden is tot vervolging. Oorlogen worden uitgelokt of begonnen. Miljoenen sterven. Kapitalen gaan in rook op. Geld verdwijnt via corrupte netwerken. En voor je er erg in hebt, glijdt je ‘Bananenrepubliek’ af naar het niveau dat mensen doorgaans op hun netvlies hebben staan als ze die term door het beeld zien schuiven. En dan is Leiden in last. Dan kijkt men elkaar aan met vraagtekens in de holle ogen. Wat ging er mis? 

Gisteren kwam ik een recent interview met Victoria Nuland tegen, de dame die als de Amerikaanse staatssecretaris op het ministerie van wat wij ‘Buitenlandse Zaken’ noemen, opzichtig de dienst uitmaakte in Oekraïne in 2014, tijdens de staatsgreep die een einde maakte aan de democratie en de rechtsstaat in dat land, die toch al niet op een hoog niveau stonden. Ze schoof de Grondwet aan de kant, en regelde dat pro-Westerse machthebbers het voor het zeggen kregen, zonder verkiezingen. Waarná haar slaven verkiezingen organiseerden, waar alleen pro-Westerse kandidaten aan deel mochten nemen, terwijl tegenstanders vervolgd werden door een ‘Kangaroo-Court’. Aanwijsbare moordenaars werden niet alleen ontslagen van rechtsvervolging, maar zelfs op het pluche gehesen. 

In dat interview werd haar ‘op de vrouw af’ gevraagd wat er waar was van de bewering dat lieden als Boris Johnson ervoor hadden gezorgd dat het ‘Istanboel Akkoord’ door de versnipperaar werd getrokken, waarmee dat wat begonnen was als een ‘Speciale Militaire Operatie’, ter verdediging van het internationaal erkende ‘Minsk Akkoord’, uitgroeide tot een oorlog waar de hele NAVO inmiddels op is leeggelopen. Zonder schroom erkende ze dat ‘bepaalde mensen’ in Oekraïne, én buiten Oekraïne (lees: NAVO), geen vrede hadden met ‘opgelegde neutraliteit’, en jammer dan voor Oekraïne, en de bevolking van dat land, maar sterf maar met z’n allen! De expansie van de NAVO en de Europese Unie is voor die ‘elite’ het *enige* principe dat ze kennen. En mars!

Zou de Verenigde Staten nog een rechtsstaat geweest zijn, zou het Verenigde Koninkrijk nog een rechtsstaat geweest zijn, zouden de EU-landen nog rechtsstaten geweest zijn, dan zou het tot rechtsvervolging geleid hebben, die inmenging in buitenlandse aangelegenheden, het uitlokken van oorlog, en het verkwisten van *ongekende* bedragen aan gemeenschapsgeld, zonder legitieme basis. Maar die tijd ligt ver achter ons. Decennia. En er is geen herkenbare structuur voor in de plaats gekomen. Waardoor de onderlinge verhoudingen tussen de landen die zich zonder gêne laten gaan, vanuit een opportunistische wereldbeschouwing, allerminst vriendelijk is. Het moedwillig vernietigen van het internationaal recht, en de daarmee samenhangende beperkingen van uw en mijn mogelijkheden om verhaal te halen, levert een ‘levendig beeld’ op, om het zo maar uit te drukken. 

Na alle onrust over ‘tarieven’, over ‘Groenland’, over ‘sancties’, is er nu de ‘kwestie Ceuta’, waarbij de Amerikanen en de Israëli’s, in nauwe samenwerking met Marokko, zestigduizend ‘illegale immigranten’ met vrachtwagens aanleverden bij de grens met die Spaanse enclave. Waarna Marokko het hek openzette, en de EU er in één keer zestigduizend nieuwe monden om te voeden bij kreeg. De zoon van Netanyahu suggereerde op ‘X’ dat als ‘Arabieren’ land dat historisch ‘Arabisch’ was wilden bevrijden, ze maar moesten beginnen met die Spaanse enclave. Anderen presenteerden het bewijs dat Marco Rubio in april twintig miljoen had neergeteld voor deze stunt. 

De ‘Familie Kakelbont op Safari’. Iedereen doet maar wat. Er zit ongetwijfeld een ‘gedachte’ achter, maar geen begin van diepgang of structuur. Geen levensvatbaar plan. Geen haalbare strategie. Het is een ‘Soup Kitchen’, waarin een verzameling ‘Chefs’ ingrediënten in een pan donderen, en maar zien wat voor brouwsel dat wordt. Iedereen heeft ‘Goede Bedoelingen’. Ook al zijn die veelal niet best voor u of voor mij. Merz en de top van de EU zijn druk met het smeden van plannen om te voorkomen dat de ‘Alternative für Deutschland’ kan gaan regeren in deelstaten, waar die partij afstevent op een absolute meerderheid. In Frankrijk wordt alles uit de kast getrokken om het ‘Front National’ weg te houden van het presidentschap, waarbij de rechtbanken een leidende rol spelen. Ik zit persoonlijk niet te wachten op de partij van Marine le Pen die de macht grijpt in Frankrijk, en ik begrijp de weerzin tegen bepaalde goed zichtbare ‘extreem rechtse’ elementen in de AfD, en andere Europese partijen, ofschoon er aanwijzingen zijn dat dergelijke elementen als ‘agenten provocateur’ zijn ingebracht. Maar hoezo zijn we beter af met de ‘Elite’ in die landen, en Europa, en de Verenigde Staten, alsmede Israël, die blind en doof zijn voor klachten over genocide, moordpartijen op jacht naar ‘regime change’, en de *actieve* verheerlijking van historische Nazi’s in Oekraïne en elders in Europa? 

In een rechtsstaat ligt de *daad* onder het vergrootglas, en niet de (vermeende) intentie. In een rechtsstaat kun je niet ontslagen worden van rechtsvervolging als je een vakbondsgebouw vol ongewapende demonstranten tegen je zojuist gepleegde staatsgreep in de fik steekt, en demonstranten die proberen te ontsnappen aan de vlammen neerschiet. Je kunt niet in ruil voor twintig miljoen Dollar vrachtwagens vol vluchtelingen aanleveren en de grens openzetten, terwijl je een vet contract in de wacht hebt gesleept voor de fabricage van drones voor de NAVO en Israël. Die met die drones wanhopig proberen te redden wat er te redden valt van een compleet mislukt plan om Rusland te ontwrichten en in te nemen, en Iran in chaos te storten, omdat de ‘flexibele strategie’ van Marokko jegens BRICS maakt dat het toegang heeft tot de Chinese componenten waar de NAVO-landen en Israël om verlegen zitten. Ik wil hier niet vonnis wijzen zonder bewijslast, zoals de landen en rechtbanken bij ons doen, op zoek naar geld, en de manipulatie van rechtspersonen. Maar je ontkomt er niet aan in een omgeving waarin de overheden en rechtbanken die ons zouden moeten beschermen opzichtig en opzettelijk verzaken. 

Er is veel ‘aan de hand’ in onze wereld. Op dit blog tracht ik, al vele jaren, risico’s, gevaren en dwalingen onder de aandacht te brengen, bekeken vanuit mijn optiek. Een optiek die ‘schuurt’ in een samenleving waarin de ‘Bouwers’ naar de achtergrond zijn gedrongen, en de ‘Decorateurs’ de vrije hand hebben gekregen, om het maar even zo te ‘framen’. Generalisaties zijn als de statistische ‘normaal’. Uitstekend geschikt om een probleem te illustreren, maar geen ‘normaal’ mens te vinden. 

Voor een ‘Bouwer’ bestaat het leven uit een gestapelde reeks afgeronde projecten en ervaringen. Hier ook wel de ‘Realisten’ genoemd. ‘Decorateurs’ bezien het leven door een volkomen andere bril. Voor hen is het één eindeloze ‘Soap’. Fundatie, sterkteberekeningen, vakmensen, de vlag op het dak van het project? Het zegt hen helemaal niks. En ze zijn overwegend ook niet benieuwd naar het ‘volgende project’. Waar hun ‘wortels’ liggen, daar ligt hun petje. En ze maken er het beste van. 

Wat ik typeer als ‘chaos’, is voor hen een ‘warm bad’. Dat er niets meer gebouwd wordt, dat de industrie en de landbouw worden afgebroken, ‘om het Klimaat’ te redden, of wat dan ook, houdt hen niet uit hun slaap. Integendeel! Eindelijk verlost van de stress van ‘nadenken over concrete stappen’, ‘meetbare effecten’, en hun consequenties op de langere termijn. Als het je een ‘Goed Gevoel’ geeft, moet je het doen. En je ziet wel wat er van komt. 

Een evenwichtige samenleving biedt de beste kansen op een positieve ontwikkeling. Op groei van de welvaart, en het welzijn. Een evenwichtige samenleving ontstaat *niet* door de ‘Bouwers’ te onderwerpen aan een ‘Decoratief’ regime, of andersom. Het ontstaat door een ‘Holistische’ benadering onder leiding van mensen die de bijdrage van beide benaderingen op waarde kunnen schatten. En een bij wet vastgelegde beperking van de mogelijkheden van de ene, of de andere ‘groep’ om het voortouw te nemen, en de overgave van de ‘Bouwers’ of de ‘Decorateurs’ af te dwingen. Een ‘Grondwet’ die de burger beschermt tegen tirannie. 

Onze complete ‘Westerse’ samenleving is de gevangene van de ‘Decorateurs’. Terwijl ze in de landen die wij inmiddels tot ‘vijand’ hebben bestempeld volop proberen te ‘bouwen’. Iets wat in het ene land beter lukt dan in het andere, maar niemand kan ontkennen dat een land als China magistrale stappen heeft gezet op weg naar een grotere welvaart, en meer welzijn voor haar burgers, en de landen waarmee zij zaken doen. Ondanks gerichte tegenwerking vanuit het ‘Westen’. Die tegenwerking gaat vooralsnog niet zo ver dat we proberen alles wat ze ‘bouwen’ voor de eigen bevolking plat te gooien, maar dat lijkt een kwestie van tijd. 

Door die ‘bril’ naar ontwikkelingen in de wereld kijken negeert alle veelvuldig aangehaalde argumenten die mensen opvoeren voor hun keuzes, waar je uiteindelijk niks mee opschiet als je met opponenten de discussie aangaat over concrete problemen. Uitgesloten dat zij zich erop zullen beroepen juist een ‘Bouwer’ te zijn, of menen dat ‘Decorateurs’ nog méér te zeggen moeten krijgen. Het is, met andere woorden, geen bekend ‘frame’. Ik kwam op ‘X’ ook een typering tegen van het, volgens de auteur, duidelijke verschil tussen ‘Links’ en ‘Rechts’ dat in mijn optiek samenvalt met de schets die ik u hier probeer te slijten. Maar dat zijn inmiddels zulke beladen termen, dat ik daar niet meer mee uit de voeten kan. Historisch is het zeker niet zo dat ‘Rechtse’ mensen typische ‘Bouwers’ zijn, en ‘Linkse’ mensen druk zijn met de ‘Decoratie’. Ik hoop dat ik dat niet hoef toe te lichten. Een échte ‘ondernemer’ is niet per definitie ‘Rechts’, en een ‘Linkse’ medemens is niet typisch iemand die de dekstoelen op de Titanic op hun juiste plek zet. 

Een ‘ondernemer’ die geen aanspraak kan maken op geld van de overheid, of een ‘landbouwer’, of iemand die een route uitstippelt voor een belangrijke reis, persoonlijk of zakelijk, kan niet vertrouwen op het toeval. Hij of zij moet ‘bouwen’. Een stevig fundament. Betrouwbare ‘data’. Een helder doel. Wetten, en geen dagelijks veranderende regels. Geld met een vaste waarde. Betrouwbare leveranciers. 

‘Decorateurs’ hebben geen notie van wat er komt kijken bij het ‘bouwen’. Hun hele streven wordt gedomineerd door het ‘verfraaien’ van wat er is. En als ze iets nodig hebben, bestellen ze het ‘gewoon’. En ja, dat ‘zie je terug’ in de harde kritiek die ‘Klassiek Kapitalistische’ mensen hebben op ‘Linkse Dromers’ die consequent het geld dat ze nodig hebben op willen halen bij de ‘Rijken’, en de goed draaiende ondernemingen. Natuurlijk is er geld genoeg voor de herintroductie van de Wolf. Natuurlijk is er geld voor de ‘Gay Pride’. Natuurlijk is er geld voor dat Kunstwerk. Natuurlijk is er geld voor het Klimaat-Congres. Natuurlijk is er geld voor dat ministerie. Natuurlijk is er geld voor die wapens……..

De oorlogen tegen Rusland en Iran zijn nu, waarschijnlijk zonder dat u daarvan op de hoogte bent, ‘gekoppeld’. Oekraïne heeft schepen van Iran in de Kaspische Zee aangevallen, en Oekraïense eenheden zijn volgens de regering van Irak actief in dat land, waarbij doelen in Saoedi Arabië werden aangevallen, die de schijn moesten opwekken dat het aan Iran gelieerde milities waren die daarvoor verantwoordelijk waren. Iets wat Oekraïne ontkent, maar het past wel in een patroon waarin ook die aanval op de haven van Constanta in Roemenië met ‘Sea Drones’ past, die flopte toen één van die drones in een ‘oil-barrier’ vast kwam te zitten. 

Met andere woorden, de oorlogen die wij steunen, formeel of ‘onder de radar’, breiden zich als een olievlek uit, terwijl de ‘Decorateurs’ die ervoor tekenen door hun wapens en ideeën heen zijn als je ze vraagt welk doel ze hopen te bereiken. Wat niet vreemd is, want elke ‘Decorateur’ loopt rond met eigen doelen. De één is uit op controle over ‘de olie’. De volgende is uit op de creatie van een ‘Groot Israël’. Een derde wil Rusland opknippen in wingewesten. Een vierde ziet één grenzeloos wereldrijk voor zich. 

De situatie ‘aan de andere kant’ van de scheidslijn is verhoudingsgewijs een oase van stabiliteit. Zeker ook ‘monetair’. Afgelopen maand heeft Japan stappen gezet om de Yen te beschermen, waarbij het voor 68 miljard (of daaromtrent) aan Amerikaanse staatsschuld van de hand deed, en de rente liet stijgen naar 1%, een verhoudingsgewijs gigantische stap voor het met ongekende schuld behangen land. Traditioneel fungeerde Japan als ‘Piggy-Bank’ voor de VS en de EU via de ‘Carry Trade’. Lenen in Japan was gratis. De Yens werden geconverteerd naar Dollars, waarmee ‘investeerders’ Amerikaanse ‘Bonds’ kochten. Zo werden ze slapend rijk. Daar is nu de klad in gekomen, en ook andere ’surpluslanden’ zijn hun verslaving aan Amerikaanse overheidsschuld aan het afbouwen. Terwijl de VS aan de vooravond staat van een nieuwe ‘Roll-Over’-lening, waarbij bestaande staatsschuld die afloopt wordt ‘afbetaald’ met geld uit een nieuwe lening. Het gaat om acht ‘triljard’ zoals de Amerikanen dat benoemen. En zelfs als de rente stevig oploopt om dat geld aan te trekken, wat de spankracht van de begroting, waar de extra rentebetaling uit moet worden gefinancierd, veruit zal overstijgen, ziet het er nog steeds somber uit dat het gaat lukken. 

Dat houdt in dat de VS, en aan de Dollar gekoppelde ‘Westerse’ munten via ‘devaluatie’ en inflatie moeten zien van hun schulden af te komen, *terwijl* ze voor monsterlijke uitgaven staan om hun oorlogen en andere hobbies te financieren. Alles duidt erop dat het ‘Westen’ zichzelf *nog* verder gaat isoleren van haar leveranciers dan nu al het geval is, en ik zie niet hoe we dat gaan overleven, economisch en sociaal gezien, om van militair maar helemaal te zwijgen. Het opschroeven van terreuraanvallen op de landen die weigeren zich te schikken naar wat de ‘Decorateurs’ bij ons bedenken zou ik niet alleen van harte af willen raden, maar het lijkt mij rituele zelfmoord. 

Ergens vorige week organiseerde Oekraïne een ‘promotie-verkoop’ van drones net noord van Kiev, bij een bedrijf met de ambitie om de hoofdleverancier van de NAVO te worden. Tal van ‘Westerse’ klanten waren aanwezig. En prompt legden de Russen het terrein, en het bedrijf in de as, waarbij een onbekend aantal doden viel. Het officiële getal is iets van tien, maar ooggetuigen zeiden dat het terrein bezaaid lag met doden. Volhouden dat de oorlog met Rusland een ‘lokaal conflict’ betreft kan alleen een ‘Decorateur’. Nadat Oekraïne, in opdracht van, cq in nauwe samenwerking met de ‘Decorateurs’ van de NAVO schepen en havens van de Russen, en andere landen, in de Zee van Azov, de Zwarte Zee en de Kaspische Zee aanvielen, reageerden de Russen met een totale blokkade van het scheepvaartverkeer naar Odessa en andere havens die Oekraïne heeft aan de Zwarte Zee. Schepen, ook als ze niet onder Oekraïense vlag varen, worden nu door de Russen aangevallen, zoals Oekraïne en de NAVO eerst zelf initieerden. 

Het kost mij grote moeite om te bedenken hoe de ‘Decorateurs’ van de NAVO, die hier in de stoel van de regisseur zitten, denken er goed uit te zullen springen. Ze hebben wilde plannen, maar geen idee waar ze moeten beginnen, waar de benodigde energie en de benodigde grondstoffen vandaan moeten komen. En hoe maak je van een ‘influencer’ een gretige arbeider die in de wapenfabriek aan de lopende band gaat staan? In Oekraïne gebruiken ze daar nu tieners voor, maar in de wereld van de ‘Decorateurs’ horen die op school te zitten om te leren ‘Decoreren’. 

Wat mis ik?

Hoe bewaar je de vrede, en zorg je voor voorspoed? Geen gebrek aan mensen met ‘simpele antwoorden’, die bij nadere inspectie betekenen dat mensen hen niet moeten irriteren om de vrede geen geweld aan te doen, en hen moeten onderhouden op een niveau dat zij ervaren als comfort. Ofschoon ze zich er niet bewust van zijn dat ze veeleisend zijn, en ‘High Maintenance’. Maar er zit geen grammetje kwaad bij. Ze willen ook wel inschikken als het ‘schuurt’, om de lieve vrede geen geweld aan te doen, en genoegen nemen met een ‘onsje minder’ in tijden van tekorten, maar het ‘knaagt’ wel aan hen. 

Daarnaast zijn er mensen die geen *begin* van interesse hebben in vrede, want dat is slecht voor hun ‘verdienmodel’, en alleen hun eigen voorspoed brengt hen in beweging. Zij zijn zo ‘geboren’, zo ‘afgericht’, of zo geworden na jaren waarin er aan hun eigen idealen ‘geknaagd’ werd, waardoor zij steeds minder overhielden voor zichzelf. Ofschoon anderen, zonder er ook maar *iets* voor te hoeven doen, in de watten werden gelegd. En de ‘lieve vrede’ lijkt te verdampen. De ‘geboren’ en zo ‘geconditioneerde’ egoïsten vormen de grootste bedreiging, op de voet gevolgd door mensen ‘met goede bedoelingen’. Zij zijn het die met de plannen komen waar anderen de dupe van worden. Wat echter niet inhoudt dat zij zichzelf zien door die bril. In tegendeel! 

Op ‘X’ schuift bij mij vanochtend een bericht door het beeld waarin de ‘gevierde’ wetenschapsjournalist Maarten Keulemans Marianne Zwagerman de mantel uitveegt, omdat zij, met een publicatie van een bladzijde uit het ‘Compendium voor de Leefomgeving’ aantoont dat de hoeveelheid neerslag sinds 1907 gestaag is *toegenomen* met liefst 29%. Het bericht van Keulemans vraagt of Zwagerman het verschil tussen ‘regen’ en ‘rivieren’ zou *begrijpen*, en of zij zou *beseffen* dat er naast neerslag ook nog ‘zoiets’ is als verdamping, die volgens Keulemans toeneemt ‘wegens het klimaat’. Hij zet haar weg als ‘dom’, en dat is in die vorm een ad hominem, en geen poging om de dialoog op te zoeken. 

Die wijze van ‘communiceren’ is inmiddels gebruikelijk over de hele linie, en het vormt een *directe* bedreiging voor de vrede en voorspoed. Maar ik ben ervan overtuigd dat de heer Keulemans zich van geen kwaad bewust is. Hij fungeert kritiekloos als doorgeefluik van de ‘Heilige Consensus’, niet alleen op het gebied van de ‘droogte’, het ‘klimaat’, of de ‘vaccinatie’, maar over de hele linie. De ‘Consensus’ onder ‘wetenschappers’, wel te verstaan. Waarmee hij de ‘brug’ is tussen ‘politiek’ en ‘Consensus Wetenschap’, de boven het vulgus geplaatste bestuurlijke laag, wat hem een goed belegde boterham en ‘aanzien’ oplevert in de kringen die hij naar de mond praat. 

Complexe materie laat zich slecht, of in het geheel niet ‘vangen’ in ‘modellen’ die zijn afgeleid van statistieken. Waarbij we *nimmer* mogen vergeten dat er een niet te verdoezelen waarheid schuilt in de historische observatie dat er drie vormen van ‘liegen’ zijn: ‘Lies, Damned Lies, and Statistics’, zoals de Britse staatsman Benjamin Disraeli had opgemerkt volgens Mark Twain. Maar dat kan gelogen zijn. Waar ik zelf vraagtekens plaats bij beleid, omdat ik meen dat het kwalijke gevolgen zal hebben, ben ik zelden of nooit stellig, en sta ik open voor kritiek. Maar wel graag in de vorm van een open dialoog waarin de ‘partijen’ elkaar ‘laten leven’. Wat niet wegneemt dat ik er tot in mijn merg van doordrongen ben dat ‘stupiditeit’ een probleem is. Maar dan in de context zoals beschreven door professor Carlo Cipolla, waarin ‘stupiditeit’ nadrukkelijk is losgeweekt van opleidingsniveau of ‘IQ’, en die term staat voor keuzes die slecht zijn voor betrokkene *zelf*, alsmede de samenleving als geheel. 

Concreet, waar het deze materie betreft van ‘droogte’, heb ik in verscheidene artikelen de vraag gesteld hoe ik het Europese beleid, gericht op het slopen van dammen en waterkeringen, moest ‘zien’? Dat miljarden vretende Europese beleid is ‘ingegeven’ door een streven naar ‘natuurherstel’. Zelfde motivatie als we aantreffen rond de herintroductie van de wolf, en wetgeving die menselijke activiteiten, zoals bouwen, verwarmen, of transport ernstig hinderen, of zelfs volledig stilleggen. Nou waardeer ik de ‘natuur’ als iets wat we moeten koesteren, maar als je ‘hersteloperatie’ leidt tot overstromingen bij regen, grote branden en gebrek aan blus- en drinkwater in de zomer, en dood vee en aangevallen mensen die geen partij zijn voor een wolf, of een beer, in natuurparken, wat is dan wijsheid? 

Diezelfde meneer Keulemans is ook een fanatiek pleitbezorger van het vaccinatieprogramma, en recent trok hij op ‘X’ op vergelijkbare wijze, midels ad hominem, van leer tegen mensen die vraagtekens plaatsen bij het beleid uit die recente jaren waarin iedereen werd ‘aangespoord’ om zich in te laten enten met een revolutionair nieuw, niet getest ‘vaccin’, dat niet bleek te immuniseren. Hij stelde, onder andere, dat er duidelijk meer ‘ongevaccineerde’ mensen in het ziekenhuis en op de ‘Intensive Care’ waren beland, dan ‘gevaccineerde’ burgers, in dezelfde (vroege) periode. Bedenk dan wel dat mensen die slechts één injectie hadden gehad nog steeds te boek stonden als ‘ongevaccineerd’. En dat niet valt te achterhalen of die eerste ‘prik’ wellicht juist de *oorzaak* was van de ziekenhuisopname, voorzover de problemen waar getroffen mensen tegenaan liepen niet zozeer werd veroorzaakt door het feitelijke virus, maar veel eerder door het ‘vehikel’, het ‘eiwit’, juist opzettelijk aangemaakt door het mRNA ‘vaccin’, dat door menige medische specialist werd aangewezen als gevaarlijker dan het virus zelf. Een discussie die je dan niet uit de weg moet gaan door je er gemakkelijk vanaf te maken met het opvoeren van een vertekende statistiek. 

Vooral ‘Europees Beleid’ staat regelmatig op de tocht, omdat het ondoordacht is. Ingegeven door niet veel meer dan ‘Goede Bedoelingen’, zonder stil te staan bij de consequenties. De ‘Open Grenzen’ die enorme aantallen mensen toegang gaf tot de EU, was van meet af omstreden, met uiteenlopende, valide argumenten. Andere culturen. Niet voldoende huisvesting. Wat zijn de gevolgen voor de criminaliteit? Wie gaat dat betalen? Hoe gaan we dat doen? Geen idee, zo blijkt. 

Europese expansie, waarbij de EU uitgroeide van een ‘markt’ met stevige wetten naar een politiek project met niet veel meer dan een wirwar aan regels waar niemand nog ‘chocola’ van kan maken, geleid door een ondemocratische ‘commissie’, met een tandeloos ‘parlement’ als schaamlap, en een waterhoofd aan ambtelijke ‘kermisattracties’, maakte van een ‘huis’ een schiettent. Letterlijk. Waarbij er volop doden vallen indien ‘ontoerekeningsvatbare’ burgers zich gewelddadig manifesteren, terwijl die expansie oorlog met de ‘buurman’, voorheen de leverancier van betaalbare energie en essentiële grondstoffen, tot een realiteit heeft gemaakt, en corruptie de norm. 

Het totaalbeeld is minder indringend voor wie slechts het ‘schapennieuws’ volgt, maar de miljarden vliegen je om de oren. Hoe de geldstromen precies lopen, en wie er profiteren, en wie niet, is eerder steeds lastiger in kaart te brengen. Als er al een lijn in het beleid te ontdekken valt, dan is het in de praktijk nog steeds bijna onmogelijk om te traceren hoe het wordt geëffectueerd, en wat het resultaat is. Alles is een vage brij van ‘koehandel’, en regeringen van landen die azen op gemeenschapsgeld. Nu is het weer lucratief gemaakt om te zorgen voor ‘wapenproductie’, het slopen van de landbouw en veeteelt, en zonder verder ergens over na te denken storten regeringen zich op dat geld. Dat ze eerst zelf moeten ‘afstaan’, waarna het ‘afgeroomde’ deel vrijkomt voor beleid in de lidstaten. Nederland is een van de koplopers op het gebied van de gesubsidieerde ‘steun aan Oekraïne’. We hebben de busjes voor het ‘gevangenenvervoer’ geleverd, waarmee hardhandige ‘recruiters’ overal de nog in leven zijnde mannen van straat plukken om te sterven voor onze expansieplannen. Terwijl Zelensky Ursula een hoge onderscheiding geeft, iets wat Ursula Zelensky ook al heeft gegeven. 

Om eerlijk te zijn heb ik niet het idee dat er een visie schuil gaat achter het beleid. Ik ben bekend met de wens van de ‘Commissie’ om Europa groter te maken, en Rusland kleiner, maar het is mij een raadsel hoe het voorliggende beleid daartoe zou moeten leiden. Overigens beleid waarin ik mij *totaal* niet kan vinden. In theorie zou het kunnen leiden tot meer welvaart als we ons de ‘bodemschatten’ van Rusland eigen maken, en de exploitatie terug zouden halen naar ‘onze’ oligarchen, zoals in de jaren negentig, maar kijk nog eens goed naar die mensen die we hebben aangesteld om dat te realiseren? Kansloos. Geen vaardige chirurgen en diplomaten, maar botte ‘slagers’. Of eigenlijk is zelfs dat nog een belediging voor het slagersvak. Kleuters met een doosje scheermesjes. Veeleisend en ‘High Maintenance’? Je kunt ze beter geen seconde uit het oog verliezen als je leven, de vrede en onze voorspoed je lief zijn.